Andermans schoenen

Andermans schoenen

Ondanks wat inwendige strubbelingen en terugvallen, merk ik dat ik stukje bij beetje steviger in mijn schoenen kom te staan. Ik ben er nog lang niet. Maar toch is er een wezenlijk verschil met een paar maanden geleden. Dingen worden helder. En dat is niet in de laatste plaats te danken aan een aantal mensen dat op mijn pad is gekomen de afgelopen tijd. Ze duwen me met zachte maar ferme hand de juiste kant op. Zorgen voor prikkels waarvan ik op dat moment niet altijd even gecharmeerd ben. Omdat ik dan, op mijn manier, druk ervaar, vind dat ze zich er niet mee moeten bemoeien of omdat ik liever wegloop voor confrontatie en verantwoordelijkheid.

Dat weglopen voor verantwoordelijkheid zit in mijn systeem, zo moest ik laatst toegeven in een telefonisch gesprek met Oscar Jansen. En moeilijke beslissingen ga ik het liefste uit de weg, dat moet een ander het liefste voor me afhandelen. Dat komt voort uit mijn opvoeding. Je kunt wel stellen dat ik behoorlijk beschermd ben opgevoed. Een tikkie meer eigen verantwoordelijkheid en de mogelijkheid om door eigen toedoen een (paar) keer flink op je plaat te gaan waren absoluut geen overbodige luxe geweest.

Wat doet zoiets met het vertrouwen in je eigen kunnen? Ik ben in ieder geval gaan denken dat ik bepaalde dingen niet kan.

Bepaalde dingen waarvan mijn ouders vaak zeiden: ‘Laat mij dat maar doen, dat is te moeilijk’. Ze deden dat natuurlijk met de beste bedoelingen. Maar uiteindelijk ga je denken dat je dat echt niet kunt, terwijl je je er in een andere setting heel goed mee kunt redden. Omdat….. anderen er op vertrouwen dat je het kunt. Nu zie ik dat dit me (heeft) belemmerd in het maken van een aantal voor mij juiste keuzes. Om de richting te kiezen die ik wil.

Te vaak heb ik geleund op anderen die wel de verantwoordelijkheid voor hun leven namen. Die hun mening gaven en hun ideeën duidelijk naar voren brachten. Ik was daar van onder de indruk, wilde dat ook en paste mezelf daar naadloos in omdat ik dacht dat ik dat op die manier nodig had. Ik ging doen alsof het bij me paste, alsof het mijn leven was.

Vergelijk het met een paar schoenen dat je van een ander leent: Ze zijn zo mooi!

Maar als je er een tijdje op loopt, gaan ze op bepaalde punten knellen of je sloft er uit waardoor je blaren krijgt. Niet fijn. Niet voor jouw gemaakt. En zo werkt het ook met je leven. Past het niet, dan gaat het wringen en zeer doen. Het resultaat? Een ongelukkig mens. Niet de bedoeling. En dan wordt het tijd voor nieuwe hippe exemplaren waar je wel blij van wordt en waar je de komende jaren heerlijk op vooruit kunt.

Of het zuur is, deze constatering? Nee.

Blijkbaar was dit gewoon nodig en komt het moment om nieuwe schoenen te kiezen steeds dichterbij. Maar niet voordat ik mijn wensen- en eisenlijst helemaal klaar en uitgekristalliseerd heb.

Advertentie

Een gedachte over “Andermans schoenen

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s