En opeens klopt het

En opeens klopt het

En dan heb ik zomaar opeens een sollicitatiegesprek. Of een gesprek voor een nieuwe opdracht, het is maar net hoe je het wilt noemen. Eén van mijn medesporters blijkt namelijk hoofd van een communicatieafdeling en tijdens ons wekelijkse uurtje zweten en moeilijk doen op de grond, raakten we daar over in gesprek.

Zij zoekt mensen. Ik kan er wel een opdracht of een stukje baan bij hebben.

‘Ik stuur je de vacaturetekst’, belooft ze. Een dag of wat later zit ‘ie in mijn mailbox. Een leuke functie, een adviseursfunctie. Dat dan weer wel. Dat zei ze ook. En ik heb aangegeven dat ik liever een soort meewerkend voorman (-vrouw) ben, geen hard core strategisch communicatieadviseur. Meedenken over beleid doe ik graag, maar plannen maken, regelen en uitvoeren vind ik vele malen leuker. Ik ben er ook beter in. (Een doenker noemen ze dat tegenwoordig in communicatieland.) Dat heb ik haar ook gezegd. Het bleek geen enkel probleem. Ze heeft graag mensen die niet te beroerd zijn om de handen uit de mouwen te steken.

Dus heb ik mijn cv opgepoetst en bijgewerkt. En mijn motivatie voor de opdracht/ baan op papier gezet en gemaild.

Twee dagen later krijg ik de uitnodiging voor een gesprek. Als ik mijn medesporter weer spreek, hebben we het er even kort over. Niet te lang. De verhoudingen voelen voor mij toch wat anders nu. Maar leuk is het wel om te horen dat zij en haar collega’s onder de indruk waren van mijn cv.

 En dus heb ik deze week het bewuste gesprek.

Eenmaal bekomen van de schrik Uit pure blijdschap en enthousiasme heb ik vorige week meteen maar een paar nieuwe sollicitatieschoenen gekocht. Online. Voor het eerst en ze zitten nog lekker ook. De sollicitatie-outfit hangt ook al klaar, al een dikke week. En ik zit in de voorbereiding. Ik lees me, voor zover mogelijk, in in hun de materie. Ook lees ik mezelf. Wie ben ik? Wat doe ik? Waar ben ik goed in? Wat gaat me wat minder best af? Hoe zie ik mijn vakgebied? Wat is mijn toegevoegde waarde? Waarom moeten ze mij kiezen?

Gestaag werk ik mijn lijstje af. En dan realiseer ik me plotseling dat ik die vragen over mezelf niet zo moeilijk meer vind.

In tegenstelling tot eerst. Waar ik toen met hangen en wurgen verzande in, in mijn ogen, saaie standaard antwoorden heb ik nu goed zicht op mijn eigen ik. Ik kan dat zelfs onder woorden brengen. Ik weet wat ik kan en wat niet. Wat ik wil en wat niet. Ik kan vertellen wat mij onderscheid van anderen en waarom ik de juiste ben voor deze opdracht. Het lukt me vandaag om mezelf te lezen!

Ik schrijf het allemaal op en spreek het vervolgens hardop uit.

En als ik dat doe gebeurt er iets. Het voelt anders. Beter. Niet meer vervreemd. Niet meer alsof het over een ander gaat en ik een uit mijn hoofd geleerd stukje tekst opdreun. Nee. Dit ben ik. Dit is mijn tekst, mijn verhaal. Het leest fijn en komt prettig mijn mond uit. Het klopt!

Dank je wel Oscar!

 

 

Advertentie

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s