Vluchten

Vluchten

Een hele klus, dat bij mijn gevoel komen. Jarenlang hard gewerkt om me niet meer te laten raken en dan krijg ik het advies/ de opdracht om bij wat ik doe en denk mij gevoel weer toe te laten. Te voelen, zonder dat ik er in verdwijn. Het aan te raken zodat ik echt weet wat ik er van vindt.

En daar raak ik eerlijk gezegd soms wat van in de war. Niet dat ik compleet van het pad ben. Doordat ik voor mezelf de deur jaren geleden heb dichtgegooid, heb ik het gevoel dat ik letterlijk en figuurlijk voor mijn eigen dichte deur sta. Hij gaat weer open, dat weet en voel ik. Maar dat gaat wel wat tijd en inspanning kosten.

En dan kreeg ik ook nog een gevoelsopdracht tijdens de afgelopen sessie met mijn coach Oscar:

Schrijf eens op wat je voelt als je aan het werk gaat/ bent?

Dan haper ik aan alle kanten.

Ik word door m’n eigen gehakketak, getwijfel en inwendig commentaar belemmerd. In mijn creativiteit en in mijn leven, want mijn werk dat ben ik en andersom. Daardoor loop ik weg van mijn werk (en van mezelf), terwijl ik altijd zo graag aan het werk was.

Oscar heeft me in ieder geval al wel eerder wakker geschud met de vraag of mijn werk inmiddels niet een overlevingsmiddel is geworden in plaats van iets  wat ik met heel veel liefde doe. Daar had hij een raak punt. Ik wil dit zo niet meer. Er moet wat veranderen en dus…..

…….terug naar de vraag: Wat voel ik en wat gebeurt er als ik achter mijn laptop zit en voor een klant aan het werk ga of ben?

Het volgende:

  • er komt een soort waas, mist, om me heen en in mijn hoofd
  • het voelt alsof ik in een luchtbel terecht kom
  • mijn ademhaling verandert: de verborgen hyperventilatie steekt de kop weer op.
  • angst (voor fouten, kritiek)
  • ik wil vluchten. Mijn hele systeem schreeuwt: ‘Wegwezen!’

En als kers op de taart is daar mijn hoofd vol gedachten: ‘ik kan het niet, ik kan het niet’, ‘wat als het niet goed is?’

En ik heb wel zo’n flauw vermoeden wat dit inhoudt: een typisch geval van faalangst waar ik aan moet gaan werken. Anders kost het me mijn bedrijf, gezondheid en mezelf.

Advertentie
Over kracht, frustratie en regie

Over kracht, frustratie en regie

‘In je kracht staan’. ‘Leven en werken vanuit je passie.’ Allemaal zinnen die me op internet en in de bladen om de oren vliegen. Gekoppeld aan verhalen over mensen waar het kwartje plotseling is gevallen en die zijn gaan doen waar ze blij en gelukkig van worden. Aan de ene kant vind ik het fijn om te lezen dat dat kan. Aan de andere kant vind ik het een ondefinieerbaar en zweverig begrip. En ik krijg er een licht weeïg gevoel van in mijn maag. Vertoon ik tekenen van jaloezie omdat ik het gevoel heb dat ik mijn passie, mijn kracht nog steeds niet heb gevonden? Dat de fase waar ik nu al een tijd in zit aanvoelt als een vacuüm? Een wat machteloos gevoel waardoor ik het zo af en toe flink benauwd krijg?

En wat is dat dan…  in je kracht staan, je passie volgen? Doen wat je leuk vind, dat wat je doet heel natuurlijk aanvoelt. Heeft iedereen dat in zich? Wat nou als dat niet zo is?

Dat ik dit me dit afvraag heeft waarschijnlijk ook te maken met mijn onzekerheid. Dat ik dacht dat ik mijn passie ben gaan volgen en dat schrijven mijn kracht is. 

Juist dat natuurlijke gevoel ontbreekt en de passie al helemaal. Of is het weggeëbd? Ik schreef altijd graag en het schijnt ook best fijn leesbaar te zijn. Mijn columns als ghostwriter werden in twee regionale edities van het Algemeen Dagblad goed gelezen. De lezers bestempelden mijn werk uiteindelijk zelfs als beste en leukste column van die krant. Ik had er echt plezier in! En dat bleef. Ik ontwikkelde me door steeds meer verschillende schrijfdingen op te pakken die binnen mijn communicatiebaan op me af kwamen. Totdat ik besloot om bij een tekstbureau aan het werk te gaan, me echt te gaan specialiseren. Toen werd het productie draaien, werken met (te) strakke deadlines. In plaats van dat het naar meer smaakte, ging het me steeds meer tegen staan. Daarna heb ik weer breder werk gezocht waarbij schrijven een onderdeel was van een groter geheel. Maar toch heb ik het gevoel dat ik mijn schrijfdraai sinds mijn specialisatieavontuur niet echt meer gevonden. Wel bij vlagen een beetje, maar met aanzienlijk minder plezier dan eerst.

Waarom besloot ik dan bijna een jaar geleden om mijn brood te gaan verdienen met schrijven en advieswerk?

Ik had al een tijdje het idee om voor mezelf te gaan beginnen. Toen ik geen vaste baan meer had, heb ik de sprong gewaagd. En het loopt tot nog toe best goed. Van vriendinnen hoor ik dat ze bewondering hebben mijn keuze. Maar waarom voelt het dan zo überunheimisch? Is dat een erfenis uit mijn ‘bureautijd’? Ik moet me er echt toe zetten om aan het werk te gaan. En ben ik eenmaal bezig dan zit ik echt niet lekker in mijn kracht te zijn. Het voelt als lood en dat zou niet zo moeten zijn als je met je passie bezig bent. Om me heen heb ik genoeg voorbeelden van mensen die dat wel doen en dat zie je aan hen. Mooi voorbeeld is een vriendin die zilveren sieraden is gaan maken. Haar vaste baan heeft ze er nog bij voor de zekerheid, maar ik ben er zeker van dat ze die op korte termijn gaat opzeggen. Ze doet het zo goed! Ze maakt prachtige dingen en is blij. Ze straalt. Waarom voelt dat bij mij niet zo? Waarom voelt het werk dat ik ooit zo graag deed als een uitputtingsslag en een frustratie?

Is schrijven echt wat ik wil doen? Of moet ik het in een totaal andere hoek zoeken?

Toen ik deze vraag voor mezelf probeerde te beantwoorden, bekroop me het gevoel dat ik iets moet gaan doen met mijn handen. Iets in de categorie hout, timmeren en schilderen misschien. Hoe ik daar bij kom? Geen idee. Ben ik dan zo handig met mijn handen? Geen idee. Al dit soort klussen werd me altijd, zelfs in mijn eigen huis, uit handen genomen. Onder het mom dat een ander het beter, netter kon. Ik geef toe dat ik dat heb laten gebeuren, ik heb niet op de rem getrapt en zelf die kwast of hamer gepakt.

En zo loop ik voor de zoveelste keer aan tegen het gebrek aan regie over mijn eigen leven.

Gek. Want ik ben een behoorlijke controle freak, maar blijkbaar niet voor de dingen die er echt toe doen. Waar ik mee bezig ben, is het beheersen van kleine dagelijkse dingen zodat ik toch het gevoel heb dat ik baas ben over mijn eigen leven. Terwijl ik op het belangrijkste punt maar geen grip krijg: Over hoe ik mijn leven wil inrichten, welke koers ik wil varen. Heeft dat te maken met in mijn kracht staan? Of gaat het er over dat ik er weer achter kom dat ik nooit echt heb stil gestaan bij wat ik echt wil en daar geen verantwoordelijkheid voor heb genomen.

Andermans schoenen

Andermans schoenen

Ondanks wat inwendige strubbelingen en terugvallen, merk ik dat ik stukje bij beetje steviger in mijn schoenen kom te staan. Ik ben er nog lang niet. Maar toch is er een wezenlijk verschil met een paar maanden geleden. Dingen worden helder. En dat is niet in de laatste plaats te danken aan een aantal mensen dat op mijn pad is gekomen de afgelopen tijd. Ze duwen me met zachte maar ferme hand de juiste kant op. Zorgen voor prikkels waarvan ik op dat moment niet altijd even gecharmeerd ben. Omdat ik dan, op mijn manier, druk ervaar, vind dat ze zich er niet mee moeten bemoeien of omdat ik liever wegloop voor confrontatie en verantwoordelijkheid.

Dat weglopen voor verantwoordelijkheid zit in mijn systeem, zo moest ik laatst toegeven in een telefonisch gesprek met Oscar Jansen. En moeilijke beslissingen ga ik het liefste uit de weg, dat moet een ander het liefste voor me afhandelen. Dat komt voort uit mijn opvoeding. Je kunt wel stellen dat ik behoorlijk beschermd ben opgevoed. Een tikkie meer eigen verantwoordelijkheid en de mogelijkheid om door eigen toedoen een (paar) keer flink op je plaat te gaan waren absoluut geen overbodige luxe geweest.

Wat doet zoiets met het vertrouwen in je eigen kunnen? Ik ben in ieder geval gaan denken dat ik bepaalde dingen niet kan.

Bepaalde dingen waarvan mijn ouders vaak zeiden: ‘Laat mij dat maar doen, dat is te moeilijk’. Ze deden dat natuurlijk met de beste bedoelingen. Maar uiteindelijk ga je denken dat je dat echt niet kunt, terwijl je je er in een andere setting heel goed mee kunt redden. Omdat….. anderen er op vertrouwen dat je het kunt. Nu zie ik dat dit me (heeft) belemmerd in het maken van een aantal voor mij juiste keuzes. Om de richting te kiezen die ik wil.

Te vaak heb ik geleund op anderen die wel de verantwoordelijkheid voor hun leven namen. Die hun mening gaven en hun ideeën duidelijk naar voren brachten. Ik was daar van onder de indruk, wilde dat ook en paste mezelf daar naadloos in omdat ik dacht dat ik dat op die manier nodig had. Ik ging doen alsof het bij me paste, alsof het mijn leven was.

Vergelijk het met een paar schoenen dat je van een ander leent: Ze zijn zo mooi!

Maar als je er een tijdje op loopt, gaan ze op bepaalde punten knellen of je sloft er uit waardoor je blaren krijgt. Niet fijn. Niet voor jouw gemaakt. En zo werkt het ook met je leven. Past het niet, dan gaat het wringen en zeer doen. Het resultaat? Een ongelukkig mens. Niet de bedoeling. En dan wordt het tijd voor nieuwe hippe exemplaren waar je wel blij van wordt en waar je de komende jaren heerlijk op vooruit kunt.

Of het zuur is, deze constatering? Nee.

Blijkbaar was dit gewoon nodig en komt het moment om nieuwe schoenen te kiezen steeds dichterbij. Maar niet voordat ik mijn wensen- en eisenlijst helemaal klaar en uitgekristalliseerd heb.

De ontdekking van de rode draad

De ontdekking van de rode draad

Tijdens mijn zoektocht naar wat ik nou echt leuk vind betrap ik mezelf er op dat ik weer in mijn lijstjesflow zit. Ongemerkt is dat, waar ik blij en gelukkig van word (lees: wat overzicht en rust brengt), na maanden van ongewenste afwezigheid terug geslopen in mijn systeem! En het brengt me wat het me altijd heeft opgeleverd: heldere inzichten.

De grote grap is wel dat ik er nog steeds niet helemaal achter ben waar ik nu echt blij en gelukkig van wordt. Maar er zijn wel een paar rode draden ontstaan. En Met stip op 1 staat: Vrijheid.

Hoe briljant dat dat zo gebeurt! Gewoon door verschillende levensfasen onder de loep te nemen en op te schrijven wat ik toen leuk, grappig, prettig en geweldig vond. Waar ik een goed gevoel van kreeg en wat voor gevoel dat precies was. De eerste pakweg twintig jaar van mijn leven overheerste het gevoel van vrijheid . Ultieme vrijheid zelfs bij vlagen. Avonturen in zon, wind, water en met volop plezier. Binnen gestelde kaders, dat natuurlijk wel. Eerst binnen de veilige geborgenheid van het gezin waarin ik behoorlijk beschermd ben opgegroeid. Later steeds meer op eigen benen en tijdens mijn studie in een grote stad zover mogelijk bij het ouderlijk nest vandaan. Vrij! Met alle opties open.

Nieuwe vrijheid ontdek ik ook in het maken van verre reizen. Met de rugzak.

Dit tot lichtelijke gruwel van mijn ouders die alleen in Nederland op vakantie gaan. Maar ze vinden het geweldig voor mij. En (be)leven enorm met me mee. Van te voren duiken we samen in de wereldatlas (nee… internet bestond nog niet, google streetview was iets uit een science fictionfilm) zodat ze weten waar ik ongeveer uithang. Natuurlijk bel ik onderweg altijd een paar keer. Vanuit een telefooncel (ook de mobiel was nog niet uitgevonden)…. met enorme vertraging op de lijn. Maar ik vind het spannend en geweldig! Andere mensen, vreemde culturen. Nieuwe indrukken, geuren en gebeurtenissen zorgen voor nieuwe impulsen, andere gezichtspunten en volop inspiratie.

Huisje-boompje-beestje-twee-auto’s-voor-de-deur-en drie-keer-per-jaar-op-vakantie dienen zich aan.

En dan gaat het langzaam ‘verkeerd’, zo zie ik nu. Zonder dat ik het in de gaten heb, ben ik deel gaan uitmaken van het plan van iemand anders en voldoe aan het standaard plaatje: studeren, leuke partner ontmoeten, uitstekende vaste baan, samenwonen, huis kopen, misschien trouwen, misschien kinderen krijgen, groter huis kopen…… Dit past bij me….. toch? Ik ben immers van de zekerheid, wil weten wat me te wachten staat. Of doe ik het onbewust omdat het nou eenmaal ‘zo heurt’? Omdat ik zo geprogrammeerd ben? Ik denk het laatste.

Want wat benauwde mij anders zo dat ik tot drie keer toe een huwelijksaanzoek afwees, op een maandag in augustus mijn koffers pakte en alles achter me liet?

Een gevoel van gemis. Benauwdheid, letterlijk en figuurlijk. En dat valt van me af als ik in de auto stap. Onderweg naar het onbekende, mijn nieuwe leven. Weer ervaar ik dat gevoel van oneindige vrijheid, ontsnapping, bevrijding zelfs… Is het weglopen voor verantwoordelijkheid van een volwassen leven? Zou kunnen. Ik draai het liever om: ik nam als volwassene juist de verantwoordelijkheid voor mijn eigen leven. Maakte bewust de keus om niet meer het leven te leiden wat een ander in gedachten had. Ik koos voor mezelf. Wat anderen er ook van vonden.

Dat leverde me een jarenlang vakantiegevoel op. Op reis met mezelf in mijn eigen leven.

Zonder dat ik het me realiseerde is (het gevoel van) vrijheid het belangrijkste in mijn leven. De vrijheid om mijn leven te leven zoals ik dat wil, niet zoals een ander dat van mij verwacht of voor mij heeft bedacht. En toch is juist dat me weer ontglipt. Was ik het me niet of onvoldoende bewust? Laat ik dat niet voldoende meewegen in de keuzes die ik maak? Of dacht ik toch weer in het gewenste plaatje te moeten passen om anderen gerust en tevreden te stellen? Kies ik onbewust weer voor dat waarvan ik denk dat anderen het van me verwachten? Denk ik daarom ook nog steeds dat ik een vaste baan moet hebben omdat ik het anders financieel niet red? Val ik daardoor weer in dezelfde valkuil en neem ik niet de beslissing  en verantwoordelijkheid om het leven te leiden dat ik wil? Of weet ik niet precies hoe ik die vrijheid en dus mijn leven wil invullen. Mooi om daar binnenkort weer eens een denkproces aan te wijden.

Maar voor nu ben ik gewoon heel erg blij dat ik de rode draad voor mezelf ontdekt heb.

De eerste ronde – Heb ik mezelf echt geparkeerd?

De eerste ronde – Heb ik mezelf echt geparkeerd?

Mijn eerste sessie met Oscar is inmiddels bijna een week geleden. En het heeft me aardig bezig gehouden. Ik zie mezelf nog staan in mijn vers afgestofte laarzen op het land van biologische boerderij Landjuweel de Hoeven. Een beetje onwennig omdat ik niet weet wat ik kan verwachten. Niet echt het gewenste scenario voor iemand die de touwtjes graag zelf in handen heeft…

Na aankomst gaan we vrijwel meteen aan de wandel over het terrein. Het weiland in, door de stallen en naar de kas.

Onderweg praten we over van alles en nog wat. Koetjes en kalfjes in eerste instantie. Hoe toepasselijk in deze omgeving en daarbij is het ook nog eens mijn specialiteit.

Want gesprekken die te dicht bij komen en waar het op mijn gevoel en emoties aankomt, stuur ik op die manier meestal een luchtigere kant op. Vluchtgedrag, zo realiseer ik me nu. (Mooi punt ook om wat verder op in te gaan in een volgende sessie.) Gelukkig stelt Oscar me op mijn gemak en lopend door het sompige gras, gaan we de diepte al wat in. Hij verzekert me ervan dat hij niet doorgaat op onderwerpen waar ik het niet over wil hebben, maar dat we wel gaan kijken of we tot de kern kunnen komen. Dat ik er achter kom wat ik zelf echt wil en waar mijn kracht ligt. Daarbij gaat hij zijn eigen kwetsbaarheid niet uit de weg, als hij vertelt hoe dat bij hem is gegaan. Voor mij als ‘ijzervreter’, zoals de directeur van een vorige werkgever me ooit heeft getypeerd, biedt dat een opening. Om ook mijn eigen kwetsbare kant toe te staan en om te proberen te vertellen wat mij echt beweegt, wat me raakt, waar ik tegen aan loopt en uit te vogelen wat ik nu echt wil. Niet gemakkelijk.

Want ik ben mezelf de afgelopen jaren voor het gemak maar even vergeten. Heb mezelf als het ware geparkeerd.

Alles draait om anderen. Tijd voor mezelf maak ik niet. Geen idee waarom niet. En daardoor ben ik ongelofelijk aan mezelf voorbijgegaan. Doe ik niet meer wat ik leuk vind. Weet ik eigenlijk nog wel wat ik leuk vind, waar ik energie van krijg? Vind ik wat ik leuk vind ook echt leuk of doe ik dat omdat anderen dat verwachten of leuk vinden? Of doe ik het om anderen een plezier te doen. Ik weet het niet.

Durf ik niet te zeggen of toe te geven wat ik leuk vind en wat ik echt wil?

Kijk ik diep in mezelf, dan is dit wel een soort rode draad. In mijn nieuwsgierigheid heb ik van alles gedaan en uitgeprobeerd. Want ik heb een brede interesse en laat me gemakkelijk meeslepen door het enthousiasme van anderen. Waarom doe ik dat? Om aardig gevonden te worden of omdat ik die dingen ook echt leuk vind?  Door de rake vragen, kom ik er achter dat ik geen angst heb voor dingen die echt spannend zijn. Raften op een rivier in Zimbabwe waar regelmatig mensen verdrinken. Als EHBO-er mensen helpen die er niet al te best aan toe zijn. Dan is er natuurlijk wel een gezonde spanning, maar bang ben ik niet en blokkeren doe ik al helemaal niet.

Gaat het om het gewone dagelijkse leven, dan slaat de echte angst toe. Beslissingen nemen? Mijn mening geven? Grenzen stellen? Ik ben er niet goed in, klap dicht.

En daardoor is mijn eigen ik naar de achtergrond verdwenen. Kijk ik terug op de afgelopen jaren, dan zie ik dat ik me in de loop van de tijd te veel aan anderen heb aangepast. Met als resultaat dat ik ‘het’ even niet meer weet en een chronisch twijfelgeval ben geworden.

Dus, cliché cliché, het is nu dus tijd voor mezelf. Om uit te vinden en te (her) ontdekken waar ik blij van wordt en energie van krijg. Mooie opdracht. Met als ultieme uitdaging het bedenken ook om te zetten in DOEN.

— Wordt vervolgd —

Stilte

Stilte

In stilte rijd ik naar huis. Terwijl ik altijd meteen muziek aan zet als ik in de auto zit, kies ik nu voor stilte. Om te laten indalen wat er vanmorgen gezegd en gedeeld is tijdens mijn eerste sessie met Oscar. Wat er door mijn hoofd schiet komt extra binnen. Nadat de sessie was afgelopen en ik in de auto was gestapt, las ik een bericht op mijn vriendenapp. Van een lieve vriendin die een dierbare is verloren. Plotseling …. zomaar…. dood. Ik ken die persoon niet. Ooit wel eens gezien misschien. Meer niet. Maar toch raakt het me. Enorm. Omdat we even oud zijn.

Dit drukt me nog steviger met mijn neus op de fase waar ik nu in zit.

De mogelijkheid om een stap in mijn ontwikkeling te maken en verder te gaan, te groeien. Een kans die niet iedereen krijgt en waar ik me op dit moment zo bewust van ben. Een kans dus die ik grijp. Met beide handen, met mijn hoofd maar ook vooral met mijn hart.

Op reis

Op reis

Binnenkort vertrekt mijn trein. En ik moet mijn bagage gaan inpakken, uitzoeken wat er mee moet. Oftewel, de datum voor mijn eerste sessie met coach natuurlijk leiderschap Oscar Jansen is gepland. Begin april gaan we van start. Aan mij de taak om een vertrekpunt te formuleren: een vraag waarmee ik aangeef waar ik aan wil werken, knelpunten waar ik tegen aan loop. En dit moet ik illustreren aan de hand van een paar voorbeelden.

Nu loop ik op het moment overal tegen aan. Genoeg inspiratie dus, zou je zeggen.

Maar om uit al mijn gedoe een vraag te formuleren, daar moet ik even rustig voor gaan zitten. Al snel heb ik een A4-tje vol geschreven.

Een paar vragen borrelen meteen naar boven:

  • Hoe combineer ik mijn verschillende rollen zonder dat ik mezelf te kort doe (mama- zelfstandig professional – partner)

Want ik verdwaal hier compleet in. Ik verlies mezelf in anderen…. pas me te veel aan. Is dit een typisch vrouwending? Wat ik belangrijk, leuk en prettig vind is naar de achtergrond verdwenen.

  • Hoe krijg ik de regie over mijn eigen leven weer terug, zowel professioneel als privé? Hoe combineer ik dat optimaal zodat het geen bakken met energie meer kost, maar juist energie oplevert.

Als ik dit nader onder de loep neem, kom ik er achter dat ik eigenlijk een kameleon ben. Kan me goed aanpassen aan verschillende typen mensen en (veranderende) omstandigheden. Dit aan- en inpassingsvermogen komt me in mijn werk altijd heel goed van pas maar het heeft er ook toe geleid dat ik mezelf niet meer ben, herken. Niet (meer?) weet wat ik vind en met alle winden mee lijk te wapperen.

En dat kost klauwen vol energie omdat ik niet goed verdeel en doseer. Er blijft totaal niets meer voor mezelf over. Werken is een enorme opgave geworden, net als gewoon een leuk en gezellig mens zijn.

  • Hoe kom ik van mijn faalangst af?

Ook weer zo’n dingetje. Ik ben een zelfkritisch mens, een perfectionist met een lat die huizenhoog ligt. Voor mezelf. Dat is de laatste tijd zo uit de klauwen gelopen dat het me belemmert in mijn zakelijk functioneren. Ik durf soms niet eens te beginnen, wat leidt tot extra stress en een nog groter gevoel van falen.

Deze punten vormen samen een behoorlijke berg waar ik op dit moment alleen maar tegenop zie.

Met als resultaat….. Niks. Noppes. Nada. Er komt nauwelijks meer iets uit mijn handen en hoofd. En dat moet anders. Op naar de volgende fase in mijn denkproces. Naar die ene cruciale vraag waarmee ik samen met Oscar aan ga werken. En waardoor die berg een berg wordt met een prachtige tunnel waar ik lekker met mijn trein doorheen kan.

Ik heb alles…

Ik heb alles…

Een leuk leven, lieve familie en vrienden waar ik mee kan lachen, huilen en een wijntje kan drinken. En toch loop ik vast. Het voelt als niet genoeg, en dan vooral niet goed genoeg. In mijn ogen in ieder geval. Een dierbare vriendin vertelde laatst hoe goed ze het vindt dat ik mijn eigen keuzes heb gemaakt. Mijn eigen bedrijf ben begonnen en echt een vliegende start heb gemaakt.

Maar zo voelt het niet

Ik vraag me af of mijn keuze wel uit mijn hart komt. Of dat ik min of meer gedwongen door omstandigheden net doe alsof ik van mijn passie mijn werk heb gemaakt. Alsof ik net doe alsof ik het leuk vind wat ik doe. Want zo voelt het. Ik blokkeer aan alle kanten, durf nauwelijks meer aan een opdracht te beginnen. Ook ontbreekt me de moed facturen te sturen omdat ik niet het gevoel heb dat ik goed werk lever….. terwijl mijn opdrachtgevers tevreden zijn. Het voelt alsof ik elk moment door de mand kan vallen. En dat iedereen er achter komen dat ik helemaal niet kan wat ik zeg te kunnen…..

De glazen van mijn roze bril zijn beslagen

Maar ik ben geen dramatisch type. Van nature is mijn glas half vol, ik ben een zondagskind dat bijna altijd de roze bril op heeft en van niets iets weet te maken. Maar nu verzuip ik zelfs in een glas waar nauwelijks meer iets in zit, zijn de glazen uit de roze bril beslagen en zit ik in een soort vacuüm. Mijn hoofd is leeg, mijn wilde stroom aan gedachtenspinsels waardoor ik een goed product kon neerzetten zijn weg. Net als de humor en mijn heerlijke zelfrelativeringsvermogen.

Handen uit de mouwen: schoffelen, zaaien en oogsten

Zo kan het niet langer! Ik doe mezelf een schop onder m’n kont cadeau om weer te gaan bloeien. Heb al eens met iemand gepraat en dat hielp tot op zekere hoogte, maar niet genoeg. Voor zover ik inmiddels mijn eigen keuzes durf te maken en (in mijn werk) voor mezelf durf te kiezen, voelt dat nog niet fijn. Er moet meer gebeuren zodat ik voor mezelf ga staan (om maar eens even een lekkere hippe term uit de kast te trekken). Dat ik doe wat ik leuk vind, weer vertrouwen krijg in mezelf en wat ik kan. En dat ik daar ook energie uit ga halen. Handen uit de mouwen dus en dan niet door een beetje te hangen op de bank bij één of andere peut en mezelf zielig liggen vinden. Nee, ik bedoel het echte werk: schoffelen, zaaien en oogsten op een biologische boerderij met Oscar Jansen, coach natuurlijk leiderschap.

Wat heeft hij voor deze laatbloeier in petto?

Oscar vergelijkt de ontwikkeling van mensen met het groeiproces van planten op een biologische boerderij. Zonder kunst- en vliegwerk, maar wel met veel geduld, liefde en oog voor de seizoenen. En met in het achterhoofd de gedachte dat niet alle planten even hard groeien. En zo werkt het ook met mensen. Ben benieuwd wat zijn aanpak voor deze chaotische laatbloeier in petto heeft.