Wat vind ik hier nu van?

Wat vind ik hier nu van?

Inmiddels heb ik twee coachsessies met Oscar Jansen van Acore Advies uit Zwolle achter de rug. Dit gaat me op weg helpen bij de volgende stap in mijn persoonlijke ontwikkeling, om inzicht te krijgen in mijn valkuilen en daarmee om te leren gaan. Dat dit geen standaard coaching is, is meteen duidelijk: een biologische boerderij in Dalfsen dient als locatie en ik ga echt aan het werk op het land, in de tuin. Tijd voor een kleine terugblik. Want hoe bevalt me dit eigenlijk?

Zowel de omgeving als het buiten werken zijn een verademing.

Toen ik voor de eerste keer het erf van de boerderij op liep, voelde dat wat onwennig. Je weet wel waar je naar toe gaat, maar coaching terwijl je met je beide handen in de  aarde loopt te wroeten is toch net even anders. Prettig anders want ik werd meteen uit mijn comfort zone getrokken. Laarzen en tuinfähige kleren aan en samen aan de slag…. weer of geen weer. Natuurlijk komen er pijnpunten boven drijven en word ik met de neus op mijn eigen gedrag gedrukt, maar ik ervaar het als een ontspannen manier van coaching.

Tijdens het werken in de tuin komen onbewuste gewoontes boven. Dingen die ik doe omdat ik dat altijd zo gedaan heb.

Een simpel werkje als onkruid wieden staat plotseling symbool voor een stuk van mezelf dat me al een tijd dwars zit. Mijn coach ziet dat en benoemt het. Hij maakt me bewust van het onbewuste, van de stem in mijn achterhoofd die vaak roept: ‘Dat kan veel beter!’ En van het feit dat ik me daardoor laat beïnvloeden zodat ik op dit moment niet verder kom.  In de gesprekken weet Oscar dit op een mooie manier duidelijk te maken en te relativeren. Ook geeft hij me handvatten om hier mee te leren om te gaan. In heldere bewoordingen en door rake vragen, vriendelijk maar toch indringend. En hij laat me dingen op een andere manier doen. Bijzonder om te merken dat je dan soms hapert in je actie omdat je systeem anders geprogrammeerd is.

Een ander aspect is de rust die de coach uitstraalt. Samen met de groene omgeving biedt dit mij een opening om mijn wirwar aan gedachten helderder te krijgen en te verwoorden. 

En dat is ook best een ding. Mijn hoofd is namelijk net een vliegveld. De ene gedachte is nog niet geland of een volgend idee dient zich al weer aan. En de luchtverkeersleiding is op vakantie…..  Drukte, chaos, opstoppingen! En dan ook nog met koffers die uitgeladen moeten worden en naar de juiste bestemming moeten. Lukt niet….omdat de omstandigheden niet optimaal zijn, blijven ze maar  rondjes draaien op de bagageband.

Zo gaat dat dus met mijn gedachten. Ik heb rust nodig om te ordenen, te bedenken wat ik voel, vind en wil. Zit ik in mijn kantoor achter de pc dan vloeien de woorden als vanzelf het beeldscherm op. Het lijntje van hersenen naar handen en toetsenbord lijkt korter en beter dan dat van mijn bovenkamer naar mijn mond. Al gaat praten me uitstekend af, als het de diepte in gaat vind ik het moeilijk om mijn mening en inzichten meteen, compleet en helder te brengen. Ik moet de informatie eerst laten bezinken, er over nadenken, een nachtje over slapen, dingen opschrijven, afwegen. Dan krijg ik overzicht en weet ik vervolgens precies hoe ik het wil hebben, hoe we iets kunnen oplossen.

Daar heb ik rust voor nodig. En vertrouwen. Niet alleen in de ander, ook weer in mezelf. Die elementen weet Oscar te combineren waardoor een open sfeer ontstaat die uitnodigt tot gesprek. In de gesprekken word ik uitgedaagd om te vertellen wat er in mij leeft. Al lukt dat me nog lang niet altijd, ik denk wel dat deze aanpak me uiteindelijk goed gaat helpen om er uit te laten komen wat er in zit.

Advertentie
Andermans schoenen

Andermans schoenen

Ondanks wat inwendige strubbelingen en terugvallen, merk ik dat ik stukje bij beetje steviger in mijn schoenen kom te staan. Ik ben er nog lang niet. Maar toch is er een wezenlijk verschil met een paar maanden geleden. Dingen worden helder. En dat is niet in de laatste plaats te danken aan een aantal mensen dat op mijn pad is gekomen de afgelopen tijd. Ze duwen me met zachte maar ferme hand de juiste kant op. Zorgen voor prikkels waarvan ik op dat moment niet altijd even gecharmeerd ben. Omdat ik dan, op mijn manier, druk ervaar, vind dat ze zich er niet mee moeten bemoeien of omdat ik liever wegloop voor confrontatie en verantwoordelijkheid.

Dat weglopen voor verantwoordelijkheid zit in mijn systeem, zo moest ik laatst toegeven in een telefonisch gesprek met Oscar Jansen. En moeilijke beslissingen ga ik het liefste uit de weg, dat moet een ander het liefste voor me afhandelen. Dat komt voort uit mijn opvoeding. Je kunt wel stellen dat ik behoorlijk beschermd ben opgevoed. Een tikkie meer eigen verantwoordelijkheid en de mogelijkheid om door eigen toedoen een (paar) keer flink op je plaat te gaan waren absoluut geen overbodige luxe geweest.

Wat doet zoiets met het vertrouwen in je eigen kunnen? Ik ben in ieder geval gaan denken dat ik bepaalde dingen niet kan.

Bepaalde dingen waarvan mijn ouders vaak zeiden: ‘Laat mij dat maar doen, dat is te moeilijk’. Ze deden dat natuurlijk met de beste bedoelingen. Maar uiteindelijk ga je denken dat je dat echt niet kunt, terwijl je je er in een andere setting heel goed mee kunt redden. Omdat….. anderen er op vertrouwen dat je het kunt. Nu zie ik dat dit me (heeft) belemmerd in het maken van een aantal voor mij juiste keuzes. Om de richting te kiezen die ik wil.

Te vaak heb ik geleund op anderen die wel de verantwoordelijkheid voor hun leven namen. Die hun mening gaven en hun ideeën duidelijk naar voren brachten. Ik was daar van onder de indruk, wilde dat ook en paste mezelf daar naadloos in omdat ik dacht dat ik dat op die manier nodig had. Ik ging doen alsof het bij me paste, alsof het mijn leven was.

Vergelijk het met een paar schoenen dat je van een ander leent: Ze zijn zo mooi!

Maar als je er een tijdje op loopt, gaan ze op bepaalde punten knellen of je sloft er uit waardoor je blaren krijgt. Niet fijn. Niet voor jouw gemaakt. En zo werkt het ook met je leven. Past het niet, dan gaat het wringen en zeer doen. Het resultaat? Een ongelukkig mens. Niet de bedoeling. En dan wordt het tijd voor nieuwe hippe exemplaren waar je wel blij van wordt en waar je de komende jaren heerlijk op vooruit kunt.

Of het zuur is, deze constatering? Nee.

Blijkbaar was dit gewoon nodig en komt het moment om nieuwe schoenen te kiezen steeds dichterbij. Maar niet voordat ik mijn wensen- en eisenlijst helemaal klaar en uitgekristalliseerd heb.

De ontdekking van de rode draad

De ontdekking van de rode draad

Tijdens mijn zoektocht naar wat ik nou echt leuk vind betrap ik mezelf er op dat ik weer in mijn lijstjesflow zit. Ongemerkt is dat, waar ik blij en gelukkig van word (lees: wat overzicht en rust brengt), na maanden van ongewenste afwezigheid terug geslopen in mijn systeem! En het brengt me wat het me altijd heeft opgeleverd: heldere inzichten.

De grote grap is wel dat ik er nog steeds niet helemaal achter ben waar ik nu echt blij en gelukkig van wordt. Maar er zijn wel een paar rode draden ontstaan. En Met stip op 1 staat: Vrijheid.

Hoe briljant dat dat zo gebeurt! Gewoon door verschillende levensfasen onder de loep te nemen en op te schrijven wat ik toen leuk, grappig, prettig en geweldig vond. Waar ik een goed gevoel van kreeg en wat voor gevoel dat precies was. De eerste pakweg twintig jaar van mijn leven overheerste het gevoel van vrijheid . Ultieme vrijheid zelfs bij vlagen. Avonturen in zon, wind, water en met volop plezier. Binnen gestelde kaders, dat natuurlijk wel. Eerst binnen de veilige geborgenheid van het gezin waarin ik behoorlijk beschermd ben opgegroeid. Later steeds meer op eigen benen en tijdens mijn studie in een grote stad zover mogelijk bij het ouderlijk nest vandaan. Vrij! Met alle opties open.

Nieuwe vrijheid ontdek ik ook in het maken van verre reizen. Met de rugzak.

Dit tot lichtelijke gruwel van mijn ouders die alleen in Nederland op vakantie gaan. Maar ze vinden het geweldig voor mij. En (be)leven enorm met me mee. Van te voren duiken we samen in de wereldatlas (nee… internet bestond nog niet, google streetview was iets uit een science fictionfilm) zodat ze weten waar ik ongeveer uithang. Natuurlijk bel ik onderweg altijd een paar keer. Vanuit een telefooncel (ook de mobiel was nog niet uitgevonden)…. met enorme vertraging op de lijn. Maar ik vind het spannend en geweldig! Andere mensen, vreemde culturen. Nieuwe indrukken, geuren en gebeurtenissen zorgen voor nieuwe impulsen, andere gezichtspunten en volop inspiratie.

Huisje-boompje-beestje-twee-auto’s-voor-de-deur-en drie-keer-per-jaar-op-vakantie dienen zich aan.

En dan gaat het langzaam ‘verkeerd’, zo zie ik nu. Zonder dat ik het in de gaten heb, ben ik deel gaan uitmaken van het plan van iemand anders en voldoe aan het standaard plaatje: studeren, leuke partner ontmoeten, uitstekende vaste baan, samenwonen, huis kopen, misschien trouwen, misschien kinderen krijgen, groter huis kopen…… Dit past bij me….. toch? Ik ben immers van de zekerheid, wil weten wat me te wachten staat. Of doe ik het onbewust omdat het nou eenmaal ‘zo heurt’? Omdat ik zo geprogrammeerd ben? Ik denk het laatste.

Want wat benauwde mij anders zo dat ik tot drie keer toe een huwelijksaanzoek afwees, op een maandag in augustus mijn koffers pakte en alles achter me liet?

Een gevoel van gemis. Benauwdheid, letterlijk en figuurlijk. En dat valt van me af als ik in de auto stap. Onderweg naar het onbekende, mijn nieuwe leven. Weer ervaar ik dat gevoel van oneindige vrijheid, ontsnapping, bevrijding zelfs… Is het weglopen voor verantwoordelijkheid van een volwassen leven? Zou kunnen. Ik draai het liever om: ik nam als volwassene juist de verantwoordelijkheid voor mijn eigen leven. Maakte bewust de keus om niet meer het leven te leiden wat een ander in gedachten had. Ik koos voor mezelf. Wat anderen er ook van vonden.

Dat leverde me een jarenlang vakantiegevoel op. Op reis met mezelf in mijn eigen leven.

Zonder dat ik het me realiseerde is (het gevoel van) vrijheid het belangrijkste in mijn leven. De vrijheid om mijn leven te leven zoals ik dat wil, niet zoals een ander dat van mij verwacht of voor mij heeft bedacht. En toch is juist dat me weer ontglipt. Was ik het me niet of onvoldoende bewust? Laat ik dat niet voldoende meewegen in de keuzes die ik maak? Of dacht ik toch weer in het gewenste plaatje te moeten passen om anderen gerust en tevreden te stellen? Kies ik onbewust weer voor dat waarvan ik denk dat anderen het van me verwachten? Denk ik daarom ook nog steeds dat ik een vaste baan moet hebben omdat ik het anders financieel niet red? Val ik daardoor weer in dezelfde valkuil en neem ik niet de beslissing  en verantwoordelijkheid om het leven te leiden dat ik wil? Of weet ik niet precies hoe ik die vrijheid en dus mijn leven wil invullen. Mooi om daar binnenkort weer eens een denkproces aan te wijden.

Maar voor nu ben ik gewoon heel erg blij dat ik de rode draad voor mezelf ontdekt heb.

De eerste ronde – Heb ik mezelf echt geparkeerd?

De eerste ronde – Heb ik mezelf echt geparkeerd?

Mijn eerste sessie met Oscar is inmiddels bijna een week geleden. En het heeft me aardig bezig gehouden. Ik zie mezelf nog staan in mijn vers afgestofte laarzen op het land van biologische boerderij Landjuweel de Hoeven. Een beetje onwennig omdat ik niet weet wat ik kan verwachten. Niet echt het gewenste scenario voor iemand die de touwtjes graag zelf in handen heeft…

Na aankomst gaan we vrijwel meteen aan de wandel over het terrein. Het weiland in, door de stallen en naar de kas.

Onderweg praten we over van alles en nog wat. Koetjes en kalfjes in eerste instantie. Hoe toepasselijk in deze omgeving en daarbij is het ook nog eens mijn specialiteit.

Want gesprekken die te dicht bij komen en waar het op mijn gevoel en emoties aankomt, stuur ik op die manier meestal een luchtigere kant op. Vluchtgedrag, zo realiseer ik me nu. (Mooi punt ook om wat verder op in te gaan in een volgende sessie.) Gelukkig stelt Oscar me op mijn gemak en lopend door het sompige gras, gaan we de diepte al wat in. Hij verzekert me ervan dat hij niet doorgaat op onderwerpen waar ik het niet over wil hebben, maar dat we wel gaan kijken of we tot de kern kunnen komen. Dat ik er achter kom wat ik zelf echt wil en waar mijn kracht ligt. Daarbij gaat hij zijn eigen kwetsbaarheid niet uit de weg, als hij vertelt hoe dat bij hem is gegaan. Voor mij als ‘ijzervreter’, zoals de directeur van een vorige werkgever me ooit heeft getypeerd, biedt dat een opening. Om ook mijn eigen kwetsbare kant toe te staan en om te proberen te vertellen wat mij echt beweegt, wat me raakt, waar ik tegen aan loopt en uit te vogelen wat ik nu echt wil. Niet gemakkelijk.

Want ik ben mezelf de afgelopen jaren voor het gemak maar even vergeten. Heb mezelf als het ware geparkeerd.

Alles draait om anderen. Tijd voor mezelf maak ik niet. Geen idee waarom niet. En daardoor ben ik ongelofelijk aan mezelf voorbijgegaan. Doe ik niet meer wat ik leuk vind. Weet ik eigenlijk nog wel wat ik leuk vind, waar ik energie van krijg? Vind ik wat ik leuk vind ook echt leuk of doe ik dat omdat anderen dat verwachten of leuk vinden? Of doe ik het om anderen een plezier te doen. Ik weet het niet.

Durf ik niet te zeggen of toe te geven wat ik leuk vind en wat ik echt wil?

Kijk ik diep in mezelf, dan is dit wel een soort rode draad. In mijn nieuwsgierigheid heb ik van alles gedaan en uitgeprobeerd. Want ik heb een brede interesse en laat me gemakkelijk meeslepen door het enthousiasme van anderen. Waarom doe ik dat? Om aardig gevonden te worden of omdat ik die dingen ook echt leuk vind?  Door de rake vragen, kom ik er achter dat ik geen angst heb voor dingen die echt spannend zijn. Raften op een rivier in Zimbabwe waar regelmatig mensen verdrinken. Als EHBO-er mensen helpen die er niet al te best aan toe zijn. Dan is er natuurlijk wel een gezonde spanning, maar bang ben ik niet en blokkeren doe ik al helemaal niet.

Gaat het om het gewone dagelijkse leven, dan slaat de echte angst toe. Beslissingen nemen? Mijn mening geven? Grenzen stellen? Ik ben er niet goed in, klap dicht.

En daardoor is mijn eigen ik naar de achtergrond verdwenen. Kijk ik terug op de afgelopen jaren, dan zie ik dat ik me in de loop van de tijd te veel aan anderen heb aangepast. Met als resultaat dat ik ‘het’ even niet meer weet en een chronisch twijfelgeval ben geworden.

Dus, cliché cliché, het is nu dus tijd voor mezelf. Om uit te vinden en te (her) ontdekken waar ik blij van wordt en energie van krijg. Mooie opdracht. Met als ultieme uitdaging het bedenken ook om te zetten in DOEN.

— Wordt vervolgd —

Stilte

Stilte

In stilte rijd ik naar huis. Terwijl ik altijd meteen muziek aan zet als ik in de auto zit, kies ik nu voor stilte. Om te laten indalen wat er vanmorgen gezegd en gedeeld is tijdens mijn eerste sessie met Oscar. Wat er door mijn hoofd schiet komt extra binnen. Nadat de sessie was afgelopen en ik in de auto was gestapt, las ik een bericht op mijn vriendenapp. Van een lieve vriendin die een dierbare is verloren. Plotseling …. zomaar…. dood. Ik ken die persoon niet. Ooit wel eens gezien misschien. Meer niet. Maar toch raakt het me. Enorm. Omdat we even oud zijn.

Dit drukt me nog steviger met mijn neus op de fase waar ik nu in zit.

De mogelijkheid om een stap in mijn ontwikkeling te maken en verder te gaan, te groeien. Een kans die niet iedereen krijgt en waar ik me op dit moment zo bewust van ben. Een kans dus die ik grijp. Met beide handen, met mijn hoofd maar ook vooral met mijn hart.

Meer lucht

Meer lucht

Hoe bijzonder is het dat je bijna meteen merkt dat oefeningen werken. Van mijn fysiotherapeut moet ik mijn longen zeven keer per dag laten leeglopen door tien tellen uit te blazen. En het lijkt alsof ik meer lucht heb, dat mijn ademhaling rustiger is en mijn hoofd helderder. Kan het zo zijn dat je zo snel effect merkt van een schijnbaar eenvoudige oefening?

Geen idee, maar ik voel me in ieder geval beter en heb letterlijk en figuurlijk meer lucht.

En daarom heb ik ook veel zin in mijn eerste sessie met natuurlijkleiderschapscoach Oscar Jansen. Straks, om half 10, sta ik klaar met mijn tuinkleren en baggerlaarzen om aan de slag te gaan op biologische boerderij Landjuweel De Hoeven in Dalfsen. Tijdens dit individuele coachingstraject werk ik met Oscar in de tuin van de boerderij. We volgen de groeiprocessen van de plantjes van zaaien, groeien en verzorgen tot en met de oogst. Dit wordt gekoppeld aan mijn eigen ontwikkeling, mijn eigen groeiproces.

Spannend, leuk, ongetwijfeld verhelderend en vast ook confronterend. ik laat het maar gewoon over me heen komen.

Net als een regenbui waarna de zon altijd weer te voorschijn komt. En die allebei nodig zijn om te groeien!