Tranen met vertraging

Tranen met vertraging

Uitgeput was ik toen ik van mijn laatste sessie met coach Oscar naar huis reed. Het was erg intensief. Natuurlijk kwam het meisje van zes ter sprake dat niet mocht zeggen dat ze een verjaardagscadeautje al had. Iets wat ruim dertig jaar later nog steeds speelt. Ik wil zeggen wat ik vind en denk, maar hou mijn mond. Mijn mening is niet belangrijk, zo heb ik geleerd. Terwijl dat natuurlijk niet zo is. Wat ik vind is weldegelijk van belang en moet ook gezegd worden. Maar het lukte me steeds niet om dit mijn eigen kleine ik aan het verstand te peuteren. Dit zit me namelijk zeer in de weg, zowel zakelijk als privé.

Oscar vraagt wat ik er destijds van vond dat ik niet mocht zeggen dat ik het boek dat ik kreeg al had. Stom! Heel erg stom!!

Terwijl ik dit uitroep, hoor ik dat meisje. En dan komen de tranen. Uitgestelde tranen. Kinderverdriet met een dikke dertig jaar vertraging. Frustratie ten top! ‘Nu ben je dus bij het gevoel van de meisje,’ aldus mijn coach. ‘Nu kun je haar vertellen dat het er wel toe doet wat ze vind. Probeer het maar, gewoon vanuit je binnenste.’

En dat is niet gemakkelijk.

Ik ben altijd als behoorlijk nuchter bestempeld en heb ook altijd gedacht dat ik dat ben. Om dan een gesprek te gaan voeren met het kind dat je ooit was….. Het voelt ongemakkelijk en onwennig. Maar uit eerdere ervaringen weet ik dat het wel kan werken en dus probeer ik het. Het moet ook want ik merk dat mijn innerlijke frustratie mijn gezondheid in de weg zit. Het borrelt aan alle kanten en toch slik ik vaak in wat ik wil zeggen omdat het blijkbaar niet belangrijk is wat ik vind.

Natuurlijk gaan we ook aan het werk op de tuin. Ook nu is er weer een mooie link met waar ik tegen aan loop.

We gaan namelijk aan de slag met kweek dat verwijderd moet worden uit één van de plantenbedden. Kweek is een grasachtig onkruid met lange wortels die alle kanten op woekeren. Maar het heeft weldegelijk nut, zo leer ik. Kweek zorgt er ook voor dat er lucht in de grond komt waardoor het voor andere nieuwe planten weer fijn groeien is. Maar het moet dus wel verwijderd worden voordat dat kan.

Gedurende het spitten vertelt Oscar de kweek erg hardnekkig is. Vaak komt het weer terug en moet je meerdere keren wieden om het uiteindelijk weg te krijgen. En dan nog, komt het van buiten zaaibedden toch weer terug.

Zo werkt dat ook met gedrag, gedachten en overtuigingen. Eerst zijn ze handig.

Dat ik naar mijn moeder luisterde en niet zei wat ik wilde zeggen, was toen misschien logisch. Maar dit is een eigen leven gaan leiden, gaan woekeren. Ik ben er van overtuigd geraakt dat ik mijn mening niet mag geven, mijn verhaal niet mag vertellen. Kijk ik er nog beter naar dan zie ik dat dat versterkt is doordat ik in mijn jeugd redelijk vaak gehoord heb dat ik mijn mond moest houden: Als grote mensen praatten, moesten kinderen namelijk stil zijn. Nu zit daar wel iets in tot op zekere hoogte. Als kind hoef je je niet overal mee te bemoeien of continue door gesprekken heen te tetteren. Maar het is wat mij betreft wel belangrijk dat je gehoord wordt en dat je de ruimte krijgt om ook je verhaal te doen.

Dit is dus echt mijn kweek, mijn onkruid. Want in een gesprek of vergadering voel ik me regelmatig dat kleine meisje dat niets mag zeggen als ‘grote mensen’ aan het woord zijn. Hoe onterecht dat ook is. Want ik ben 40!  En ik weet waar ik het over heb!

Gelukkig is het me gelukt om bij dat meisje te komen en te vertellen dat ze nu volwassen is. Dat ze mag zeggen wat ze wil en vindt. Nu eens kijken of ze het niet alleen heeft gehoord, maar of ze ook echt luistert.

 

 

 

 

 

 

 

Advertentie

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s