Nog meer onkruid

Nog meer onkruid

Met een schoffel gaan we het onkruid te lijf. Het is prachtig weer en werken op de tuin is echt een verademing. Wel moet ik goed kijken wat in de plantenbedden thuis hoort en wat niet. Onkruid lijkt soms best op het plantje wat daar wel hoort te groeien. Zo is dat met gedrag ook zo. Dat wat ik niet meer wil, heeft zich vermomt als gedrag dat bij me hoort. Door achterstallig onderhoud is het gaan woekeren. Het belemmert me om te doen wat ik wil doen. Mooi is dat, zo’n tuin als spiegel.

Als we later een kop thee drinken, vertelt Oscar me over levenslessen.

Dat hij er van overtuigd is dat we hier zijn met een doel. Om iets te leren. Mijn les, zo gaat hij verder, is om te leren om moeilijke beslissingen te nemen. En dat is zo. Ik weet dat wel. Dit stukje is mij vrijwel altijd uit handen genomen. Werd het moeilijk, dan nam een ander het vrijwel altijd over. Lekker gemakkelijk. Maar daardoor heb ik niet altijd mijn eigen weg gevolgd. Noem het de weg van de minste weerstand die juist daarom gepaard ging met een heleboel inwendig protest. En, zo besef ik me nu, opstand in mijn hoofd, lijf en leden.

Want waarom werd ik acht jaar geleden overspannen?

Kwam dat puur en alleen door de combinatie van verhuizen naar een ander deel van het land, een nieuwe baan, samenwonen met nieuwe liefde en het niet kunnen aarden op mijn nieuwe werk? Of voelde ik toen misschien ook al dat ik niet op het goede pad zat en heb ik dat weg geduwd? Waarom werd ik een paar jaar geleden zo ziek dat ik door de pijn bijna niet meer kon bewegen? Dat liggen, zitten, staan en lopen door merg en been gingen? Dat ik bijna zes weken plat lag en zelfs mijn anderhalf jaar oude kind niet kon vasthouden? Hoe kon het gebeuren dat ik vorig jaar last kreeg van hyperventilatie? En waarom zei mijn kind van vijf jaar een tijdje geleden toen we foto’s aan het kijken waren: ‘Hee! Jij lacht op die foto. Waarom doe je dat nu niet zo vaak meer?’ Bam!

Alles bij elkaar opgeteld, zou dit toch een duidelijk uitkomst moeten hebben.

Dan zou het toch logisch zijn dat ik voor mezelf kies? Dat ik doe wat ik wil doen zodat ik meer ga lachen, mijn gezondheid met sprongen vooruit zal gaan en de spanning uit mijn lijf verdwijnt. Maar mijn onkruid is gaan woekeren. Te lang heb ik niet naar mezelf geluisterd en heb ik niets met dat gevoel van onvrede gedaan. Stiekem wist ik dat wel, maar nu komt het ook echt binnen.

Advertentie

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s