Dat gevoel

Dat gevoel

Dat meisje van 15 dat op van de zenuwen op haar kamer zat, dat was ik. Dat ben ik . De beste bedoelingen waarmee mijn leraar economie bij ons thuis kwam, hebben er aardig ingehakt. En daar kom ik bijna 30 jaar later pas achter.

Hij had het beste met me voor. 

Hij was een ouderwetse leraar die op zijn fiets stapte en bij je thuis langskwam om er voor te zorgen dat het weer de goede kant op ging. Hij hield van zijn vak, zijn leerlingen en als hij daarvoor ’s avonds nog op pad moest, deed hij dat. Hoe vaak is iemand zo betrokken! Dankzij hem en mijn vader die me geduldig steeds alles opnieuw bleef uitleggen, ben ik geslaagd voor mijn examen economie. Ik haalde zelfs een 7! Wat was ik blij! En trots!

Niet dat cijfers en ik daarna vrienden werden.

Op het HBO struikelde en viel ik mijn weg door economische verhandelingen en marketingvakken. Elke keer stond ik weer op en ging ik door. Gelukkig waren er veel andere vakken waar ik het wel goed mee kon vinden en dat maakte veel goed. Ik heb school daarom ook altijd erg leuk gevonden. Dat cijfers en berekeningen bij het leven horen, daar heb ik me inmiddels ook bij neergelegd. Net als bij het feit dat ik er niet in uitblink. Waar nodig, heb ik mijn ezelsbruggetjes. En ik heb iemand ingehuurd die mijn administratie en belasting doet. Ze helpt ook met ander financiële vraagstukken zodat ik mezelf en mijn bedrijf niet de financiële verdoemenis in help. En dat geeft een fijn gevoel.

Dat nare gevoel dat ik als 15-jarig meisje kreeg als ik weer niet goed gepresteerd had, daar ben ik nog geen vrienden mee.

Eerlijk gezegd was ik me daar tot nu toe zelfs niet eens van bewust. Wel van het gevoel van ‘niet kunnen’ en ‘niet goed genoeg zijn’, maar niet dat het toen gevormd is. En het zit diep, maar is in de loop van afgelopen jaar duidelijk merkbaar en zichtbaar aan de oppervlakte gekomen. Want als zelfstandig ondernemer moet en wil ik goed presteren. Nu pas herken ik dat knagende nare gevoel als ik een opdracht heb afgerond en verstuur. Ik ben bang voor het oordeel van mijn klanten. Dat het niet goed genoeg is. Dat ik weer een onvoldoende scoor. Zie ik dat een opdrachtgever me belt of een mail gestuurd heeft nadat ik iets heb afgeleverd?  Dan zit ik plotseling weer in mijn rode stoel op mijn meisjeskamer. De bel gaat, de deur wordt open gedaan en ik hoor wie het is. Ik kan alleen niet verstaan wat er gezegd wordt. Zie je wel! Ik kan dit niet! Ik wil dit niet!

Ik realiseer me nu pas echt dat dit dat 15-jarige meisje is dat bijna 30 jaar later nog steeds bang is om te falen. Ze is een stukje van me, maakt me tot wie ik ben. Ze was er jaren niet of nauwelijks. En nu er (voor mijn gevoel) veel afhangt van mijn prestaties wordt ze wakker en richt ze haar pijlen op de dingen waar ze wel goed in is. Taal, schrijven en van alles regelen. Terwijl ze diep van binnen weet dat ze er gewoon goed in is!

Meisje, meisje, meisje….. wat kan ik doen om er voor te zorgen dat die faalangst je niet meer dwars zit.

Dat ik dat gevoel om zet in een positief kritische blik zodat ik wat ik al goed doe,  goed (of zelfs nog beter) kan blijven doen. Dat ik gewoon tegen mezelf kan zeggen: het is goed zo. Ik ben tevreden over mijn werk en over mezelf.

Advertentie

Een gedachte over “Dat gevoel

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s