Nog meer onkruid

Nog meer onkruid

Met een schoffel gaan we het onkruid te lijf. Het is prachtig weer en werken op de tuin is echt een verademing. Wel moet ik goed kijken wat in de plantenbedden thuis hoort en wat niet. Onkruid lijkt soms best op het plantje wat daar wel hoort te groeien. Zo is dat met gedrag ook zo. Dat wat ik niet meer wil, heeft zich vermomt als gedrag dat bij me hoort. Door achterstallig onderhoud is het gaan woekeren. Het belemmert me om te doen wat ik wil doen. Mooi is dat, zo’n tuin als spiegel.

Als we later een kop thee drinken, vertelt Oscar me over levenslessen.

Dat hij er van overtuigd is dat we hier zijn met een doel. Om iets te leren. Mijn les, zo gaat hij verder, is om te leren om moeilijke beslissingen te nemen. En dat is zo. Ik weet dat wel. Dit stukje is mij vrijwel altijd uit handen genomen. Werd het moeilijk, dan nam een ander het vrijwel altijd over. Lekker gemakkelijk. Maar daardoor heb ik niet altijd mijn eigen weg gevolgd. Noem het de weg van de minste weerstand die juist daarom gepaard ging met een heleboel inwendig protest. En, zo besef ik me nu, opstand in mijn hoofd, lijf en leden.

Want waarom werd ik acht jaar geleden overspannen?

Kwam dat puur en alleen door de combinatie van verhuizen naar een ander deel van het land, een nieuwe baan, samenwonen met nieuwe liefde en het niet kunnen aarden op mijn nieuwe werk? Of voelde ik toen misschien ook al dat ik niet op het goede pad zat en heb ik dat weg geduwd? Waarom werd ik een paar jaar geleden zo ziek dat ik door de pijn bijna niet meer kon bewegen? Dat liggen, zitten, staan en lopen door merg en been gingen? Dat ik bijna zes weken plat lag en zelfs mijn anderhalf jaar oude kind niet kon vasthouden? Hoe kon het gebeuren dat ik vorig jaar last kreeg van hyperventilatie? En waarom zei mijn kind van vijf jaar een tijdje geleden toen we foto’s aan het kijken waren: ‘Hee! Jij lacht op die foto. Waarom doe je dat nu niet zo vaak meer?’ Bam!

Alles bij elkaar opgeteld, zou dit toch een duidelijk uitkomst moeten hebben.

Dan zou het toch logisch zijn dat ik voor mezelf kies? Dat ik doe wat ik wil doen zodat ik meer ga lachen, mijn gezondheid met sprongen vooruit zal gaan en de spanning uit mijn lijf verdwijnt. Maar mijn onkruid is gaan woekeren. Te lang heb ik niet naar mezelf geluisterd en heb ik niets met dat gevoel van onvrede gedaan. Stiekem wist ik dat wel, maar nu komt het ook echt binnen.

Advertentie
Rozen in de regen

Rozen in de regen

Terwijl de regen met bakken uit de lucht valt, kijk ik naar mijn rozen buiten. Ze hebben het moeilijk. Steeds dichter buigen ze met hun rozerode blaadjes richting de grond. Ik heb ze niet vastgezet. Vergeten. En nu krijgen ze het flink voor hun kiezen. Ze kunnen het water goed gebruiken. Dat wel. Want in tegenstelling tot andere delen van het land heeft het hier nauwelijks geregend de afgelopen tijd.  Nu spoelt het ook hier. Onophoudelijk.

De druppels vallen hard en groot. Laten kratertjes achter in de grond. Kleine meertjes. De rozen hebben moeite om zich staande te houden. Door de kracht van het water buigen ze. Nog dieper. Totdat ze bijna op de grond hangen. Blubber op hun zachte blaadjes. Ze doen broos aan. Ondanks hun stevige stelen met dikke doornen.

Maar ondertussen laten mijn rozen in de regen zich niet kennen. In al hun kwetsbaarheid zijn ze onzichtbaar hard aan het werk. Ze nemen het vocht op en zuigen zich vol energie. Om morgen als de zon weer schijnt in vol ornaat verder te groeien en te bloeien.

 

Goed

Goed

Het gesprek was goed. Het gevoel was goed. En na een sollicitatiegesprek van drie kwartier liep ik als een blij mens naar buiten. Tevreden over mijn presentatie en de manier waarop ik had laten zien wie ik ben en wat ik doe. Wel had ik het voorgevoel dat ik het wel eens niet zou kunnen worden.

En dat voorgevoel klopte.

’s Middags werd ik gebeld met de mededeling: ‘Ik heb geen goed nieuws voor je. Je bent het niet geworden.’ De reden was het aantal uren dat ik beschikbaar ben. Doordat een collega hoogstwaarschijnlijk op zeer korte termijn zou uitvallen hadden ze snel iemand nodig voor 32 uur in plaats van 24. En 24 uur is wel mijn max. Dan hou ik ook nog tijd over voor mijn kind en andere leuke opdrachten waar ik mee bezig ben.

Na deze boodschap kwam het mooie.

Ik kreeg te horen dat ze na het gesprek allemaal vonden dat ik goed in het team en binnen de organisatie paste. Ze zagen me allemaal vrijwel meteen als hun nieuwe collega. De meest kritische man in de sollicitatiecommissie had zelfs gezegd dat hij positief verrast was. En omdat ze regelmatig werken met freelancers zien ze daarom zeker kansen voor mij binnen hun organisatie. Nu koop ik daar op dit moment natuurlijk niets voor, maar ik werd er wel heel blij van. Sterker nog, ik ben er nog steeds blij om en vind dat het goed is zoals het is.

Ander punt dat ze me wilden meegeven was mijn cv en de naam van mijn bedrijf.

Mijn cv is nogal gericht op schrijven. Ze vonden dat ik ook de andere aspecten meer moest benadrukken. Dat geldt ook voor de naam van mijn bedrijf, die het schrijven wel heel erg benadrukt terwijl ik meer kan en doe. Veel meer en dat heb ik ook laten zien in het gesprek. Dat advies neem ik daarom heel graag ter harte en ik ga nadenken over mijn koers.

Is het tijd voor een koerswijziging? Tijd voor een andere zakelijke naam? Tijd voor nog meer duidelijkheid? Daar lijkt het inderdaad wel op!

 

 

 

En opeens klopt het

En opeens klopt het

En dan heb ik zomaar opeens een sollicitatiegesprek. Of een gesprek voor een nieuwe opdracht, het is maar net hoe je het wilt noemen. Eén van mijn medesporters blijkt namelijk hoofd van een communicatieafdeling en tijdens ons wekelijkse uurtje zweten en moeilijk doen op de grond, raakten we daar over in gesprek.

Zij zoekt mensen. Ik kan er wel een opdracht of een stukje baan bij hebben.

‘Ik stuur je de vacaturetekst’, belooft ze. Een dag of wat later zit ‘ie in mijn mailbox. Een leuke functie, een adviseursfunctie. Dat dan weer wel. Dat zei ze ook. En ik heb aangegeven dat ik liever een soort meewerkend voorman (-vrouw) ben, geen hard core strategisch communicatieadviseur. Meedenken over beleid doe ik graag, maar plannen maken, regelen en uitvoeren vind ik vele malen leuker. Ik ben er ook beter in. (Een doenker noemen ze dat tegenwoordig in communicatieland.) Dat heb ik haar ook gezegd. Het bleek geen enkel probleem. Ze heeft graag mensen die niet te beroerd zijn om de handen uit de mouwen te steken.

Dus heb ik mijn cv opgepoetst en bijgewerkt. En mijn motivatie voor de opdracht/ baan op papier gezet en gemaild.

Twee dagen later krijg ik de uitnodiging voor een gesprek. Als ik mijn medesporter weer spreek, hebben we het er even kort over. Niet te lang. De verhoudingen voelen voor mij toch wat anders nu. Maar leuk is het wel om te horen dat zij en haar collega’s onder de indruk waren van mijn cv.

 En dus heb ik deze week het bewuste gesprek.

Eenmaal bekomen van de schrik Uit pure blijdschap en enthousiasme heb ik vorige week meteen maar een paar nieuwe sollicitatieschoenen gekocht. Online. Voor het eerst en ze zitten nog lekker ook. De sollicitatie-outfit hangt ook al klaar, al een dikke week. En ik zit in de voorbereiding. Ik lees me, voor zover mogelijk, in in hun de materie. Ook lees ik mezelf. Wie ben ik? Wat doe ik? Waar ben ik goed in? Wat gaat me wat minder best af? Hoe zie ik mijn vakgebied? Wat is mijn toegevoegde waarde? Waarom moeten ze mij kiezen?

Gestaag werk ik mijn lijstje af. En dan realiseer ik me plotseling dat ik die vragen over mezelf niet zo moeilijk meer vind.

In tegenstelling tot eerst. Waar ik toen met hangen en wurgen verzande in, in mijn ogen, saaie standaard antwoorden heb ik nu goed zicht op mijn eigen ik. Ik kan dat zelfs onder woorden brengen. Ik weet wat ik kan en wat niet. Wat ik wil en wat niet. Ik kan vertellen wat mij onderscheid van anderen en waarom ik de juiste ben voor deze opdracht. Het lukt me vandaag om mezelf te lezen!

Ik schrijf het allemaal op en spreek het vervolgens hardop uit.

En als ik dat doe gebeurt er iets. Het voelt anders. Beter. Niet meer vervreemd. Niet meer alsof het over een ander gaat en ik een uit mijn hoofd geleerd stukje tekst opdreun. Nee. Dit ben ik. Dit is mijn tekst, mijn verhaal. Het leest fijn en komt prettig mijn mond uit. Het klopt!

Dank je wel Oscar!

 

 

Zeggen wat ik wil (of juist niet)

Zeggen wat ik wil (of juist niet)

‘Misschien klinkt het jou wat zweverig in de oren, maar ik geloof dat iedereen hier is met een bepaald doel. Dat we hier zijn om iets te leren. En jouw les is dat je voor jezelf moet gaan staan,’ aldus Oscar tijdens mijn vorige sessie in de tuin in Dalfsen.

Zo! Die zit! Weer!

Dit komt wel weer even binnen. Want als ik inderdaad iets niet doe, dan is het dat wel. Ik doe niet wat ik wil. Ik doe niet waar ik gelukkig van wordt en stel mezelf niet centraal. Nog steeds kies ik niet voor mezelf en mijn eigen geluk en gevoel. Ik luister niet naar mijn gevoel en naar wat ik het allerliefste wil. En als ik daar wel naar luister dan krijg ik het, plat gezegd, mijn strot niet uit.

Vooral het nemen van beslissingen lukt het me niet.

Zeggen wat me niet bevalt, gaat steeds beter. Maar daadwerkelijk tot actie overgaan en beslissingen nemen waar ik gelukkig van wordt, dat kan ik (nog) niet. Hoe raar is dat! Dat ik beslissingen die ik in mijn hoofd al genomen heb, niet kan of durf uitspreken. Eigenlijk word ik wat opstandig als Oscar me vertelt dat mijn levensles is om voor mezelf te kiezen.

Want ik heb toch eerder met dit bijltje gehakt? Ik heb toch eerder een besluit genomen waardoor mijn leven compleet en ten goede veranderde? Ook toen duurde het lang voordat ik het durfde uit te spreken, maar had ik toen ook niet besloten dat ik dit niet weer zou laten gebeuren? Had ik mijn les al niet geleerd? Blijkbaar niet. Volgens Oscar is dit een steeds terugkerend punt in mijn leven en zal dit ook zeker niet de laatste keer zijn dat ik hiervoor kom te staan.

Mijn coach daagt me vervolgens uit om uit te spreken wat ik wil.

Of beter gezegd: wat ik niet meer wil. Hij biedt me de mogelijkheid om te oefenen, maar ik kan het niet. Ik zeg dat ik daar nog niet aan toe ben. Maar is dat echt zo? Of komen de woorden die al zo lang op het puntje van mijn tong liggen op dat moment te dicht bij die pure rauwe frustratie die ik voel? Want ik wil al zo lang zo graag voor mezelf kiezen dat het een steeds groter ‘ding’ wordt. Bovendien vind ik het zo ontzettend moeilijk om te accepteren dat ik hier niet goed in ben. Want hoe moeilijk kan het zijn om voor je eigen geluk te kiezen?

Aan de andere kant: hoe mooi is het straks als me dat wel lukt!