‘Laat jezelf nou toch eens zien!’

‘Laat jezelf nou toch eens zien!’

Met exact die woorden vertrok mijn grote liefde bijna 10 jaar geleden uit mijn leven, nog voordat hij echt mijn grote liefde kon worden. Hij legde de vinger precies op de zere plek. Want wie ben je eigenlijk echt? Als je je voorstelt aan iemand gaat het al snel over werk. Blijkbaar zijn we ons werk, terwijl dat maar een piepklein stukje is. En dan zegt het ook niet eens zoveel over wie je bent maar over wat je doet. We zijn zoveel meer. Maar waarom zeggen we dat niet? Op de vraag wie je bent, antwoorden we vooral met wat we doen.

Hoe leuk zou het zijn om dat eens anders aan te pakken. Te vertellen dat ik dolgelukkig word van een regenbui in de zomer omdat het dan zo lekker ruikt buiten.

Dat ik in de winter als het ook maar enigszins kan met een grote glimlach op m’n gezicht ’s morgens zo vroeg mogelijk de schaatsen onderbind en tochten schaats. Het gevoel dat je daarvan krijgt. De vrijheid, het onderdeel zijn van de ijskoude natuur, de rust. En dat ik van nature een postief en blij mens ben, maar dat mijn perfectionisme me parten speelt en mijn neiging om alles maar aan te pakken heeft geleid tot een lichtelijk chaotisch leven. Dat ik bezig ben aan een nieuwe en verbeterde versie van mezelf en dat ik er heilig van overtuigd ben dat ik op de goede weg zit. Misschien iets te veel informatie bij zo’n eerste kennismaking, maar al fantaserend mag alles.

ook Ben ik meteen heel benieuwd naar de reactie van de andere kant. 

Ik zou namelijk ook wel eens willen weten wie die man of vrouw in pak echt is die zich op een netwerkbijeenkomst zo professioneel en perfect aan mij voorstelt. Laat eens een barstje zien in die geliktheid en laat je eigenheid zien. Meld hoe je die ochtend in al je haast (je had je verslapen) de veter van één van je überhippe schoenen kapot trok maar dat toch meesterlijk hebt weten te camoufleren. Laat jezelf zien! Stel je eens (een beetje) kwetsbaar op! Ik word daar echt blij van en vind je waarschijnlijk meteen een stuk sympathieker.

Nu moet ik nogmaals eerlijk toegeven dat ik daar dus ook enorme moeite mee heb. Jarenlang heb ik hard gewerkt om aan het gewenste plaatje te voldoen.

Als iemand die veel weet, veel kan, alle ballen de lucht in slingert en daar keurig houdt. Gaat het mis, dan heb ik daar meteen een oplossing voor zodat niemand het merkt of er last van heeft. Prima toch? Nee!! Want ik voelde me er niet prettig bij. Rende mezelf voorbij, kwam mezelf tegen en dacht: ‘Wie is dat in hemelsnaam!’ Ik voelde me lang niet overal prettig, soms zelfs een buitenstaander in een groepje vrienden. Alsof ik een toneelstukje stond op te voeren…… De knop is gelukkig inmiddels om. Ik ben zo als ik ben met alles wat goed gaat, dingen die wat minder soepel verlopen en hier en daar een bijschaafpuntje. Een mooi plaatje eigenlijk best wel, zo van een afstand bekeken.

Eén van die punten is dat ik mezelf niet alleen ben, maar dus ook laat zien. Durf te laten zien. en dat is moeilijk!

Een mooi voorbeeld: Omdat het niet anders kon, moest ik kortgeleden een grote opdrachtgever vertellen over het geharrewar met mijn gezondheid. Dat ik mijn werk daardoor niet naar behoren kon doen. Met lood in mijn schoenen en klotsende oksels deed ik mijn verhaal. Want wat heb je nu aan zo’n kwakkelende ingehuurde freelancer. De reactie was hartverwarmend. Met als laatste vraag in dat gesprek: ‘Wil je voor het vervolgtraject weer een offerte maken?’ Ik viel bijna van mijn stoel. Ik had me kwetsbaar opgesteld en gedacht dat het einde verhaal zou zijn. Niet dus. Ook op mijn vraag of ze wel zeker wisten dat ze mij met mijn gedoe nog wilden inhuren, kreeg ik nog een mooier antwoord: ‘Joh, we hebben toch allemaal gedoe.’

Dat was mijn eerste kennismaking met de kracht van kwetsbaarheid.

Advertentie
Onkruid wieden

Onkruid wieden

Op mijn knieën zit ik tijdens mijn tweede sessie met Oscar Jansen onkruid uit de aarde te trekken zodat de preiplanten weer wat lucht krijgen. Alleen het onkruid rondom het plantje, zo luidt de opdracht. Niet al te moeilijk, kind kan de was doen…… toch? Nee! Het blijkt zowaar best een opgave te zijn… Want waarom alleen direct rondom de prei? Ik kan net zo goed de rest ook even meenemen….. toch?

Ik ga dan ook voortvarende aan de slag en trek overal alles wat er niet hoort te staan uit de grond.

Niet de bedoeling,  zo krijg ik subtiel van Oscar te horen. En zo wordt op deze prachtige lentedag tussen de grassprieten, bloemen en jonge prei één van mijn grote valkuilen nogmaals ongenadig bloot gelegd: mijn neiging om meer te doen dan was afgesproken. Altijd verder kijken en meer doen dan alleen de klus en dat ook nog eens beter dan perfect willen doen. En dat is dus mijn onkruid, zo stelt de coach.  Ik citeer (van http://www.acore-advies.nl):

‘Onkruid is een typisch geval van een gewenst kruid op de verkeerde plek, op het verkeerde moment. Dat geldt ook voor mensen die lastig gedrag vertonen. Ooit kwam dat gedrag van pas, was het zinvol. Nu kan het zowel de persoon zelf als de omgeving flink in de weg staan.’

Ik krijg ook meteen te horen dat onkruid nut heeft. Het zorgt voor een losse bodem en dus lucht. Dat geldt ook voor mijn onkruid, mijn gedrag wat me nu zo dwars zit. Ooit was het handig. Op school en met de studie was het schouders er onder: schoolmagazine opzetten, feesten organiseren en studeren. Ook in mijn werk wordt aanpakken en verder kijken dan je neus lang is natuurlijk altijd gewaardeerd. Altijd zie ik naast mijn klus alles wat er verder nog gedaan moet worden of wat er zou kunnen gebeuren en wat daar aan gedaan kan worden. Het kwam me altijd van pas bij het coördineren van grote evenementen. Ik overzag het geheel, kon uitstekend vooruit kijken en had alle ‘wat als…..’-scenario’s paraat. En dan heb ik het nog niet eens over snel denken en doen.

Nu is daar op zich niets mis mee. Maar het juist doseren lukt me steeds minder goed.

De laatste jaren ben ik doorgeschoten in dat gedrag en dat nekt me. Om in terminologie te spreken: het groeit me boven het hoofd. Ik wil alles doen, ook wat niet binnen mijn opdracht valt. Ik wilde hier schrijven dat dat  meerwerk op zich een mooie meerwaarde is, maar dat is het niet. Ik heb er last van en het lukt me met moeite om te doen wat echt moet gebeuren. En de enige die de rekening gepresenteerd krijgt, ben ik. Mijn lijf rekent me daar nu ongenadig op af. Ik moet de juiste balans zien te vinden en te behouden.

Ik moet dus gaan loslaten en daar ben ik thuis al wat mee begonnen.

Ik heb met mezelf de afspraak gemaakt dat het niet perfect meer hoeft. Wat betekent dat mijn wederhelft nu meer moet doen (als de poetsvrouw niet komt). Dat doet hij. Met een lichtelijk schuine blik zo af en toe, maar zonder mopperen. En dat bevalt me uitstekend.

Nog wat loslaatdingen:

Het huis stijlvol en volgens de laatste trends inrichten? Ik heb het geprobeerd, maar ben er niet goed in en heb me er bij neergelegd dat het prima is zoals het nu is. Met de mooie ouwe stoel van mijn overgrootmoeder prominent in de woonkamer, een oud nachtkastje van mijn opa en oma waar het speelgoed van kind uit puilt in combinatie met wat nieuwe dingen waaronder een bank met hier en daar een nutellavlek. Mijn motto? Als het maar gezellig is!

Koken…. Kan je zo af en toe best aan me overlaten….. maar lang niet altijd. Ik moet een nieuw recept eerst een keer of 10 gemaakt hebben voordat het echt is zoals het moet zijn. Experimenteer ik uit een Allerhande, en dat zijn niet altijd de meest ingewikkelde dingen, dan ben ik in staat om het te laten im- of exploderen. Ik bewonder mijn vriendinnen die zo een Marokkaans buffet uit hun mouw lijken te schudden. Was misschien stiekem wel een klein beetje jaloers, want dat wilde (moest) ik toch ook kunnen? En nu? Ik blijf proberen en ondertussen maak ik gewoon lekker wat ik wel goed kan. Totdat er weer eens een nieuw gerecht wel gelukt is!

Dat lukt me dus al….. soms, zo af en toe, een beetje. Nu nog in mijn werk.

Kaderen, begrenzen, me aan de afspraak houden. En dat gaat me ook lukken. Zodat ik realistische planningen ga (durf te) maken waar zowel ik als mijn klanten baat bij hebben. Dat ik mijn eigen zaak kan laten groeien en bloeien. Dat gaat mijn hoogst eigen onkruid me toch maar mooi opleveren. Daar ben ik van overtuigd!

Glamping!

Glamping!

Vakantie gehad. Heerlijk! En weer eens flink buiten mijn comfort zone want…. in een tent. En tenten en ik zijn niet de beste vrienden. Ze storten in als ik er in lig te slapen. Waaien weg als ik er niet ben zodat ik bij terugkomst alleen een compleet gezandstraalde binnentent plus bagage aantref en de rest uit omliggende bomen en struiken moet zien te vissen. Staan op de route van een hele kolonie mieren die niet van plan is om om de tent heen te lopen, maar er dwars door heen marcheert. En als dat allemaal niet het geval is, gooit het weer roet in het eten. Dan vriest het of regent het zo hard dat het water enkelhoog in de binnentent staat. En dan heb ik het nog niet eens over de wandelingen naar het douche- en toiletgebouw of zo’n fijne sanitaire emmer in de voortent. Oftewel… kamperen en ik? Liever niet.

Maar…. als je beste vrienden een glampingtent hebben geregeld met discodouche, toilet en een kacheltje dan wil ik het er best nog een keertje op wagen.

En het was gezellig! En hij is niet weggewaaid. En ik heb heerlijk geslapen ondanks regen, onweer en bittere kou (iets met slapen onder drie dekbedden, twee fleecedekens en een warme coltrui en dikke skisokken aan). We hebben allemaal genoten, het was leuk!

Maar…. wat heeft deze vakantie me opgeleverd?

Ik heb er aan de ene kant energie van gekregen: blijetijd met mijn kind en uitgebreid bijkletsen met vriendin. Lekker buiten zijn, leuke dingen doen, beetje lezen. Aan de andere kant ben ik nu echt aan vakantie toe. Ik ben moe en heb weer dat opgejaagde gevoel. Hoe zou dat komen? Is het een kwestie van energie doseren? En heb ik alles wat ik de afgelopen tijd heb opgebouwd in die ene week gestopt waardoor ik er nu bij hang als een uitgewrongen dweil?

Aan de mede-glampers kan het niet liggen. Stuk voor stuk zijn het lieverds, zowel de grote als kleine mensen.

We mogen onszelf zijn bij elkaar, hoeven niet te doen alsof. We moeten niets en we mogen alles. Aan mijn voorbereiding lag het ook niet, dat verliep voor mijn doen heel gemoedelijk. Vermoedelijk ligt het aan mijn gestel, aan mijn instellingen. Ik zit midden in een reset en die liep even vast tijdens het glampen. Hoe dat kan gebeuren in een vakantieperiode? Tijdens een week waarvan ik van te voren wist dat het leuk zou worden. Komt het omdat ik uit mijn normale (op dit moment oh zo nodige) ritme stapte? Mooie vraag om het over te hebben als ik binnenkort weer op Landjuweel de Hoeven aan de slag ga met Oscar.

Want hoe reageren plantjes als je ze verpoot? Als je ze (tijdelijk) een ander plekje geeft.

Mijn tomatenplanten gedijen er uitstekend bij. Grotere pot, grotere planten, betere oogst. Mits ik ze goed verzorg natuurlijk. Heb ik dat de afgelopen week bij mezelf niet helemaal goed aangepakt?