18 minuten?!

18 minuten?!

De diagnose verborgen hyperventilatie afgelopen donderdag maakte veel duidelijk. Al is het niet een malse constatering, ik bekijk het toch met de roze bril (het is gelukt!) want ik heb het gelukkig niet aan m’n hart en mijn bloeddruk is niet sky high. Waar het wel aan ligt is mijn perfectionisme, het feit dat ik graag controle heb en mijn neiging tot druk maken over van alles en nog wat.

Los van elkaar zijn dit geen nare dingen, maar gecombineerd in mij (vrouw) is dat geen recept voor succes.

Ik krijg er stress van en een boordevol hoofd. Want ik vind alles leuk, wil veel en wil het natuurlijk ook goed doen…Multi tasken heb ik daarom al afgeschaft, of tenminste daar ben ik mee bezig. Focussen op één ding tegelijk en daarna het volgende. Lukt nog niet echt heel briljant. Maar het begin is er, net als de goede bedoelingen.

Maar hoe doen anderen dat toch?

Al googelend kwam ik terecht op de site van Peter Bregmann:

“Yesterday started with the best of intentions. I walked into my office in the morning with a vague sense of what I wanted to accomplish. Then I sat down, turned on my computer, and checked my email. Two hours later, after fighting several fires, solving other people’s problems, and dealing with whatever happened to be thrown at me through my computer and phone, I could hardly remember what I had set out to accomplish when I first turned on my computer. I’d been ambushed. And I know better.”

Hoe herkenbaar!

Maar Bregmann pakt het nu anders aan. Elke dag neemt hij 18 minuten de tijd om:

  • te focussen op wat hij belangrijk vindt
  • zodat hij afleiding kan weerstaan
  • en de dingen te doet die hij wil doen

Wat hij tijdens die 18 minuten doet?

  • elke ochtend begint hij met 5 minuten om de doelen van de dag helder te krijgen en vast te stellen
  • elk uur 1 minuut om te refocussen op die doelen (en een ademhalingsoefening te doen)
  • en aan het eind van de dag: weer 5 minuten om de dag te evalueren.

Zouden 18 minuten kunnen helpen bij het weer op de rit krijgen van mijn doen en laten zodat ik niet meer ondersneeuw in waar ik denk dat ik mee bezig zou moeten zijn. Terwijl ik aan het eind van de dag toch weer moet constateren dat er eigenlijk niets uit mijn handen is gekomen?

Ik ben benieuwd. Feit is dat ik van dit systeem in ieder geval wel blij wordt.

Advertentie
Verborgen gebrek

Verborgen gebrek

‘Eigenlijk moet ik wel een beetje om je lachen’, zegt de huisarts als ik bij hem aan tafel zit. Ik heb net al stuiterend verteld over mijn stress. Over het gejaagde gevoel in mijn lijf, het gevoel dat mijn hart uit mijn borstkas knalt zelfs als ik in ruststand ben. Dat ik midden in de nacht bijna in paniek wakker word, dat ik zoveel vergeet, me niet kan concentreren en dat ik de hele dag doodop ben. Nou dat dus.

We hebben het over mijn werk. En over zijn dochter die ook eigen baas is en die met dezelfde spanningen kampt.

‘Vrouwen maken zich druk over dingen waar ze geen invloed op kunnen uitoefenen’, zo constateert hij. Dan meet hij mijn bloeddruk op. Die is dik in orde. Vervolgens maakt hij een hartfilmpje met een ingenieus apparaatje dat hij om mijn vinger schuift. ‘De hartslag is prima, maar het getal daarnaast baart mij zorgen. Dat is veel te hoog,’ aldus de dokter. Fijn! Gevolg is een gevalletje klamme handen als bonus.

Of ik weet wat hyperventilatie is. Ja, dat weet ik wel.

Dan moet je in een plastic zakje ademen of zo. Dat er nog een andere vorm is, wist ik niet. En daar blijk ik last van te hebben, namelijk verborgen hyperventilatie. Net  wat voor mij, zo’n verborgen gebrek. Aan de buitenkant merkt niemand het, alleen heb je zelf last van een heel scala aan vervelende klachten. Duizeligheid, verstrooidheid, onverklaarbare vermoeidheid, tintelende voeten, gedachtenmalen en een algemeen slapgevoel. En het gevoel dus dat je hartklachten hebt. Dit wordt veroorzaakt door de te lage koolzuurwaarden in het bloed.

Mijn chronische veel te veel ademhalerij wordt veroorzaakt door stress.

Het advies van mijn dokter is daarom tweeledig:

  •  Ademhalingstherapie bij een fysiotherapeut
  • Je niet druk maken over dingen waar je geen invloed op kunt uitoefenen (mijn arts is man, dus die ziet dit wat anders en vindt dit ook heel logisch).

Dat laatste punt is goed voor discussie want hij is man en ik vrouw

Allebei weten we dat we daarom anders omgaan met ‘je wel of niet druk maken over  iets’. Eens worden we het  niet, maar ik heb wel wat verhelderende inzichten opgedaan die ik vandaag eens even lekker op me laat inwerken. En mijn dokter? Ik denk dat die in de pauze nog wel even nagniffelt over ons gesprek.

I love lijstjes

I love lijstjes

Ik ben gek op lijstjes en dan vooral in leuke notitieboekjes. Voor de boodschappen, voor Sinterklaas, voor de paasdagen, voor mijn werk, vakantie, een dagje uit. Je kunt het zo gek niet bedenken of ik heb een blaadje met een lijstje van dingen die er moeten gebeuren, die ik vooral niet moet vergeten en die ik moet halen of denk nodig te hebben. Voor sommige mensen klinkt dit misschien lichtelijk gestoord of misschien grenzend aan autisme.

Maar mij helpt het om overzicht te krijgen en mijn Vriendinnen vinden mijn lijstjesfetisj hilarisch 

Alles staat er namelijk op, tot in de kleinste details. Gaan we op vakantie, dan staan zelfs de knijpers, prittstift en rietjes op het lijstje.  Inclusief een tijdplanning, wanneer ik dingen moet doen, halen enzovoorts. Ik vind het ook erg lollig, want het geeft me rust. Houd ik mijn hoofd vrij en kan ik wegstrepen wat gedaan is. Zo had ik overzicht en hoefde ik me vrijwel nooit te haasten. En kon ik optimaal genieten.

Had en hoefde…..

Want sinds een aantal jaren voel ik me niet prettig meer. Een gevoel van constante onrust heerst in mijn hoofd, in mijn lijf. Ik ben (over)vermoeid, prikkelbaar, futloos. Ik kan geen overzicht meer houden, mijn focus is weg. Mijn omgeving merkt dat, het heeft invloed op mijn werk en op mijn humeur.

Al zelfreflecterend kom ik er achter dat mijn lijstjes verdwenen zijn. Mijn houvast is er niet of nauwelijks meer

Toen ik dat aan een van mijn beste vriendinnen vertelde, was haar antwoord: ‘Dan gaat het serieus niet goed met je’.  Ze maakt zich zorgen, en ik ook. Want de lijstjes blijven in mijn hoofd zitten of ze mislukken. De reden? Een hoofd vol met van alles en nog wat waardoor er niet uit komt wat er altijd wel uit kwam. Het voelt als een hoofd vol watten.

De reden van dat overvolle hoofd is een combinatie van factoren 

Mijn ik en mijn perfectionisme en behoefte aan structuur en rust. En de persoonlijkheid van een ander die in continue staat van chaos leeft. Die niet plant, niet vooruit wil kijken. Dat wat eerst zo aantrekkelijk was, werkt nu in ons nadeel. Het is geen succes, zo zie ik nu. Want ik ben mezelf daardoor uit het oog verloren.

Maar is het reëel om mijn eigen disfunctioneren op een ander af te schuiven? 

Ligt het niet gewoon aan mezelf ? Heb ik me niet gewoon mee laten slepen in die wereld van losse eindjes omdat die persoon mijn behoefte aan planningen, structuur en regelmaat belachelijk vond? Natuurlijk! Want niemand heeft tegen me gezegd dat ik het niet meer kon en mocht!

Weer een mooi punt om aan te werken. 

 

Op reis

Op reis

Binnenkort vertrekt mijn trein. En ik moet mijn bagage gaan inpakken, uitzoeken wat er mee moet. Oftewel, de datum voor mijn eerste sessie met coach natuurlijk leiderschap Oscar Jansen is gepland. Begin april gaan we van start. Aan mij de taak om een vertrekpunt te formuleren: een vraag waarmee ik aangeef waar ik aan wil werken, knelpunten waar ik tegen aan loop. En dit moet ik illustreren aan de hand van een paar voorbeelden.

Nu loop ik op het moment overal tegen aan. Genoeg inspiratie dus, zou je zeggen.

Maar om uit al mijn gedoe een vraag te formuleren, daar moet ik even rustig voor gaan zitten. Al snel heb ik een A4-tje vol geschreven.

Een paar vragen borrelen meteen naar boven:

  • Hoe combineer ik mijn verschillende rollen zonder dat ik mezelf te kort doe (mama- zelfstandig professional – partner)

Want ik verdwaal hier compleet in. Ik verlies mezelf in anderen…. pas me te veel aan. Is dit een typisch vrouwending? Wat ik belangrijk, leuk en prettig vind is naar de achtergrond verdwenen.

  • Hoe krijg ik de regie over mijn eigen leven weer terug, zowel professioneel als privé? Hoe combineer ik dat optimaal zodat het geen bakken met energie meer kost, maar juist energie oplevert.

Als ik dit nader onder de loep neem, kom ik er achter dat ik eigenlijk een kameleon ben. Kan me goed aanpassen aan verschillende typen mensen en (veranderende) omstandigheden. Dit aan- en inpassingsvermogen komt me in mijn werk altijd heel goed van pas maar het heeft er ook toe geleid dat ik mezelf niet meer ben, herken. Niet (meer?) weet wat ik vind en met alle winden mee lijk te wapperen.

En dat kost klauwen vol energie omdat ik niet goed verdeel en doseer. Er blijft totaal niets meer voor mezelf over. Werken is een enorme opgave geworden, net als gewoon een leuk en gezellig mens zijn.

  • Hoe kom ik van mijn faalangst af?

Ook weer zo’n dingetje. Ik ben een zelfkritisch mens, een perfectionist met een lat die huizenhoog ligt. Voor mezelf. Dat is de laatste tijd zo uit de klauwen gelopen dat het me belemmert in mijn zakelijk functioneren. Ik durf soms niet eens te beginnen, wat leidt tot extra stress en een nog groter gevoel van falen.

Deze punten vormen samen een behoorlijke berg waar ik op dit moment alleen maar tegenop zie.

Met als resultaat….. Niks. Noppes. Nada. Er komt nauwelijks meer iets uit mijn handen en hoofd. En dat moet anders. Op naar de volgende fase in mijn denkproces. Naar die ene cruciale vraag waarmee ik samen met Oscar aan ga werken. En waardoor die berg een berg wordt met een prachtige tunnel waar ik lekker met mijn trein doorheen kan.