Over vlinders en confrontatie

Over vlinders en confrontatie

Overkwam me zojuist een gevalletje van weglopen voor confrontatie. Ik had een blog geschreven en geplaatst. Luchtig verhaaltje. Over vlinders en hoe mooi ze zijn. En ook over hoe ze me heel subtiel op de kern van mijn… eh…. ‘uitdaging’ wisten te wijzen. Al schrijvend kwam ik uit op hoe mijn vork daadwerkelijk in de steel zit.

In het kort komt het er gewoon op neer dat ik slecht gedij in mijn huidige privésituatie.

Door onbalans is de grond is uitgeput, ik heb roofbouw op mezelf gepleegd (mooie vergelijking met mijn coachtraject overigens). Daar loop ik voor weg., ik wil de confrontatie niet aan. Nu pas realiseer ik me dat ik daardoor ook wegloop voor mijn eigen geluk. Dat ik steeds verder van mezelf verwijderd raak met alle gevolgen van dien. Ook besef ik me plotseling dat ik mijn gevoel heel goed kan uitschakelen. Ik schrok me echt een hoedje toen een stel vlinders plotseling door mijn verdedigingslinie heen fladderde. Ze drukten me mooi met mijn neus op de feiten, op het leven: kies voor jezelf, voor je eigen geluk en je eigen koers! 

(Die blog over die vlinders? Die heb ik met één druk op de knop verwijderd. Als de confrontatie en ik weer vrienden zijn, plaats ik ‘m misschien wel eens.)

 

Advertentie
Lieve onzekerheid,

Lieve onzekerheid,

Daar was je weer vandaag. En zoals altijd op een uitermate slecht moment. Niet geheel onverwacht hoor, je huppelt natuurlijk al een tijdje vrolijk achter me aan. Je tikt me net wat te vaak op mijn schouder om te laten weten dat je er nog bent. Geeft ondertussen wat ongezouten commentaar op mijn persoon en schiet met losse flodders op alles waar ik mee bezig ben. Daarna leun je tevreden achterover om mijn onmacht in alle rust te aanschouwen.

Zo ook vanmiddag. Toen kwam je in vol ornaat binnen terwijl ik je niet kon gebruiken tijdens een vergadering waar ik mijn hoofd echt bij moest houden. Je liet me krimpen, je liet me overdonderd worden door mensen die goed gebekt zijn. Je hinderde me terwijl ik me probeerde te herpakken en overschreeuwde me.

Ik krijg het maar niet voor elkaar om je af te schudden. Ondanks de tip van mijn coach dat ik je vriendelijk, maar duidelijk moet laten weten dat ik je heus zie en hoor maar dat ik even niet mee ga in je bombarie. Dat je zo af en toe best handig bent, maar niet als je zo loopt te drammen en te stampen. En ook niet altijd.

Lieve onzekerheid, ik waarschuw je niet nog een keer. De volgende keer dat je me lastig valt dan….. eh…. tsja….. wat dan…. eh…. geen idee…..

Maar ooit, als je het totaal niet verwacht, neem ik je te grazen!

Wat vind ik hier nu van?

Wat vind ik hier nu van?

Inmiddels heb ik twee coachsessies met Oscar Jansen van Acore Advies uit Zwolle achter de rug. Dit gaat me op weg helpen bij de volgende stap in mijn persoonlijke ontwikkeling, om inzicht te krijgen in mijn valkuilen en daarmee om te leren gaan. Dat dit geen standaard coaching is, is meteen duidelijk: een biologische boerderij in Dalfsen dient als locatie en ik ga echt aan het werk op het land, in de tuin. Tijd voor een kleine terugblik. Want hoe bevalt me dit eigenlijk?

Zowel de omgeving als het buiten werken zijn een verademing.

Toen ik voor de eerste keer het erf van de boerderij op liep, voelde dat wat onwennig. Je weet wel waar je naar toe gaat, maar coaching terwijl je met je beide handen in de  aarde loopt te wroeten is toch net even anders. Prettig anders want ik werd meteen uit mijn comfort zone getrokken. Laarzen en tuinfähige kleren aan en samen aan de slag…. weer of geen weer. Natuurlijk komen er pijnpunten boven drijven en word ik met de neus op mijn eigen gedrag gedrukt, maar ik ervaar het als een ontspannen manier van coaching.

Tijdens het werken in de tuin komen onbewuste gewoontes boven. Dingen die ik doe omdat ik dat altijd zo gedaan heb.

Een simpel werkje als onkruid wieden staat plotseling symbool voor een stuk van mezelf dat me al een tijd dwars zit. Mijn coach ziet dat en benoemt het. Hij maakt me bewust van het onbewuste, van de stem in mijn achterhoofd die vaak roept: ‘Dat kan veel beter!’ En van het feit dat ik me daardoor laat beïnvloeden zodat ik op dit moment niet verder kom.  In de gesprekken weet Oscar dit op een mooie manier duidelijk te maken en te relativeren. Ook geeft hij me handvatten om hier mee te leren om te gaan. In heldere bewoordingen en door rake vragen, vriendelijk maar toch indringend. En hij laat me dingen op een andere manier doen. Bijzonder om te merken dat je dan soms hapert in je actie omdat je systeem anders geprogrammeerd is.

Een ander aspect is de rust die de coach uitstraalt. Samen met de groene omgeving biedt dit mij een opening om mijn wirwar aan gedachten helderder te krijgen en te verwoorden. 

En dat is ook best een ding. Mijn hoofd is namelijk net een vliegveld. De ene gedachte is nog niet geland of een volgend idee dient zich al weer aan. En de luchtverkeersleiding is op vakantie…..  Drukte, chaos, opstoppingen! En dan ook nog met koffers die uitgeladen moeten worden en naar de juiste bestemming moeten. Lukt niet….omdat de omstandigheden niet optimaal zijn, blijven ze maar  rondjes draaien op de bagageband.

Zo gaat dat dus met mijn gedachten. Ik heb rust nodig om te ordenen, te bedenken wat ik voel, vind en wil. Zit ik in mijn kantoor achter de pc dan vloeien de woorden als vanzelf het beeldscherm op. Het lijntje van hersenen naar handen en toetsenbord lijkt korter en beter dan dat van mijn bovenkamer naar mijn mond. Al gaat praten me uitstekend af, als het de diepte in gaat vind ik het moeilijk om mijn mening en inzichten meteen, compleet en helder te brengen. Ik moet de informatie eerst laten bezinken, er over nadenken, een nachtje over slapen, dingen opschrijven, afwegen. Dan krijg ik overzicht en weet ik vervolgens precies hoe ik het wil hebben, hoe we iets kunnen oplossen.

Daar heb ik rust voor nodig. En vertrouwen. Niet alleen in de ander, ook weer in mezelf. Die elementen weet Oscar te combineren waardoor een open sfeer ontstaat die uitnodigt tot gesprek. In de gesprekken word ik uitgedaagd om te vertellen wat er in mij leeft. Al lukt dat me nog lang niet altijd, ik denk wel dat deze aanpak me uiteindelijk goed gaat helpen om er uit te laten komen wat er in zit.