Struisvogelpolitiek

Struisvogelpolitiek

Het was vannacht weer behoorlijk druk. In m’n hoofd. Alles wat gedaan en gezegd is, komt voorbij. Maar vooral wat ik niet gezegd heb. Want ik heb me ingehouden. Weer. Omdat ik niet van ruzie en onenigheid houd. Het moeilijk blijf vinden om me kwetsbaar op te stellen en mijn gevoel te laten spreken. Omdat ik bang ben voor confrontatie en de gevolgen daarvan. Omdat mijn gedachten de weg naar mijn mond niet altijd kunnen (willen?) vinden. En, zo realiseerde ik me rond een uur of drie vanmorgen: ik heb ook niet altijd het goede voorbeeld gekregen.

Met mijn vader kon ik tot in de eeuwigheid discussiëren over de meest uiteenlopende onderwerpen.

We konden het vreselijk met elkaar oneens zijn zonder dat dat tussen ons in stond. Naderhand waren we weer even goede vrienden. Daar ligt een stevige basis, een diep vertrouwen. Maar ik heb mijn ouders samen nooit een discussie horen voeren. Mijn vader was leidend, hij bepaalde de koers. Mijn moeder volgde. Ze hield haar mening voor zich, zo zie ik nu. Ik herinner me op dat vlak vooral haar stiltes. En van die blikken en gezucht als mijn vader en ik heftig aan het discussiëren waren. Nog steeds is dat zo. Komt een gesprek in de buurt van een discussie, dan trekt ze zich terug en voelt ze zich aangevallen. Zelfs als ze er zelf niet bij betrokken is. Al is het wel iets beter geworden, ze kan het nog steeds niet en gaat stevige gesprekken uit de weg. Ze is inmiddels 75. Generatiekwestie? Karakterdingetje? Familietrekje van die kant van de familie?

Dat laatste zeker. Zowel mijn opa, mijn oom en mijn neef vertonen deze neiging tot struisvogelpolitiek.

Ben ik ook zo? Steek ik ook mijn kop in het zand als het er op aankomt? Zit dit in mijn karakter of heb ik dit gedrag van mijn moeder overgenomen? Laatst sprak iemand (weer) een paar wijze woorden: ‘Je bent zo beheerst. Je houdt je zo in, laat dat eens los.’ Heeft hij gelijk? Trap ik continue op de rem en ben ik anders dan ik denk te zijn?

Wat ik wel weet is dat ik de afgelopen jaren (te) vaak ben aangesproken op hoe ik ben, op mijn eigen ik. Thuis. Maar is het niet zo dat je juist daar je eigen rauwe en pure zelf kunt en mag laten zien als dat nodig is? En dan bedoel ik niet alleen onmacht, verdriet, boosheid en frustratie. Maar ook intense blijdschap, verwondering  en plezier. Wat als zelfs dat niet kan? Wat betekent dat voor mijn ontwikkeling? Komt het ook daardoor dat het voelt alsof ik stil sta?

Advertentie
Lijst met een staartje

Lijst met een staartje

Vers terug van vakantie. Van in bikini relaxen aan het zwembad, uitwaaien op een hoogte van bijna twee kilometer, van een ritje met een stoomtrein en wandeling diep onder de grond. En van wijn drinken, ijsjes verorberen en lekker eten. En met in mijn achterhoofd de opdracht die coach Oscar me tijdens de laatste sessie voor de vakantie gaf:

‘Maak een lijstje met 10 dingen die je leuk vindt.’

Hoe moeilijk kan het zijn, zo dacht ik. Want ik heb al eens eerder nadacht over de rode draden in mijn leven. Verrassend genoeg kwam daar toen geen concreet dingen-die-ik-nu-leuk-vind-lijstje uit, maar wel het inzicht dat (het gevoel van) vrijheid voor mij enorm belangrijk is. Maar…. terug naar de opdracht. Terwijl de Mistral keihard om me heen waaide schreef ik wat dingen op. En dan geen materiële zaken, zo had Oscar me op het hart gedrukt. Nu ben ik me er al een tijdje van bewust dat ik daar inderdaad niet dolgelukkig van wordt, dus op naar mijn bron van levensvreugde. Waar word ik in- en inblij van? Waar krijg ik een warm gevoel van, een vrij gevoel van?

En zo stonden er redelijk snel dingen die ik leuk vind op papier.

Maar toen kwam de twijfel, want vind ik dit echt zelf leuk? Of denk ik er plezier aan te beleven omdat het me met de paplepel is ingegoten en ik er daardoor blij van word? Of doe ik het omdat het door de buitenwereld leuk wordt gevonden en ik nog steeds denk dat ik dat dan ook moet doen? Doe of deed ik het om er bij te horen? Vragen die ik mezelf wel vaker heb gesteld, maar toen kwamen ze niet zo binnen als nu.

Best stevige kwesties zo op een gemiddelde maandag na de vakantie.

Want het drukt me namelijk ook weer met mijn neus op het feit dat ik vrij extern georiënteerd ben en leef. Op zich niet heel raar omdat je natuurlijk leeft, woont en werkt met andere mensen. Maar ik heb wel heel erg de neiging om me te laten leiden en leven door mijn omgeving. Zowel in mijn doen en laten als in wat ik voel. En vooral dat laatste vind ik behoorlijk heftig. Want is het zo dat je je gevoel voor de gek kunt houden? Hoe is het mogelijk dat je je eigen gevoel kunt uitschakelen en daar een ander gevoel voor in de plaats zet. Zit ik zo sterk in mijn hoofd dat ik van daaruit mijn gevoel kan uitschakelen en mijn gevoel iets anders kan laten zeggen? En hoe kun je jezelf zijn als je blijkbaar al lang op drift bent? Hoe reset ik mezelf zodat ik word wie ik wil zijn: mezelf! Dat ene unieke exemplaar dat lekker rustig met een glaasje wijn in een bootje op het water ronddobbert en geniet van water, zon en wind.

En steeds komt ik weer uit op dat ene punt. Waarom lukt het me niet om uit deze modus te komen? Waarom blijf ik passief zitten waar ik zit? Aal nadenkend weet ik eigenlijk wel weer waar het om gaat draaien en waar ik elke keer weer voor weg ren: het laten zien van mijn kwetsbaarheid. En dat lukt me nog steeds niet echt. Misschien wordt het tijd om gewoon te accepteren dat ik nu ben. Dat ik, zoals Oscar tijdens een van onze sessies aangaf, blijkbaar nog niet toe ben aan mijnvolgende stap. En dat heeft ook weer tijd nodig. Tijd….

Maar wat ik in ieder geval wel gewonnen heb is dat Oscars’ opdracht om een 10-leuke-dingen-lijstje te maken me wonderbaarlijk genoeg wel heeft wakker geschud. Hoe is het mogelijk dat een op het oog simpele opdracht dit teweeg kan brengen. Je kunt hier met recht spreken van een opdracht met een staartje….