Struisvogelpolitiek

Struisvogelpolitiek

Het was vannacht weer behoorlijk druk. In m’n hoofd. Alles wat gedaan en gezegd is, komt voorbij. Maar vooral wat ik niet gezegd heb. Want ik heb me ingehouden. Weer. Omdat ik niet van ruzie en onenigheid houd. Het moeilijk blijf vinden om me kwetsbaar op te stellen en mijn gevoel te laten spreken. Omdat ik bang ben voor confrontatie en de gevolgen daarvan. Omdat mijn gedachten de weg naar mijn mond niet altijd kunnen (willen?) vinden. En, zo realiseerde ik me rond een uur of drie vanmorgen: ik heb ook niet altijd het goede voorbeeld gekregen.

Met mijn vader kon ik tot in de eeuwigheid discussiëren over de meest uiteenlopende onderwerpen.

We konden het vreselijk met elkaar oneens zijn zonder dat dat tussen ons in stond. Naderhand waren we weer even goede vrienden. Daar ligt een stevige basis, een diep vertrouwen. Maar ik heb mijn ouders samen nooit een discussie horen voeren. Mijn vader was leidend, hij bepaalde de koers. Mijn moeder volgde. Ze hield haar mening voor zich, zo zie ik nu. Ik herinner me op dat vlak vooral haar stiltes. En van die blikken en gezucht als mijn vader en ik heftig aan het discussiëren waren. Nog steeds is dat zo. Komt een gesprek in de buurt van een discussie, dan trekt ze zich terug en voelt ze zich aangevallen. Zelfs als ze er zelf niet bij betrokken is. Al is het wel iets beter geworden, ze kan het nog steeds niet en gaat stevige gesprekken uit de weg. Ze is inmiddels 75. Generatiekwestie? Karakterdingetje? Familietrekje van die kant van de familie?

Dat laatste zeker. Zowel mijn opa, mijn oom en mijn neef vertonen deze neiging tot struisvogelpolitiek.

Ben ik ook zo? Steek ik ook mijn kop in het zand als het er op aankomt? Zit dit in mijn karakter of heb ik dit gedrag van mijn moeder overgenomen? Laatst sprak iemand (weer) een paar wijze woorden: ‘Je bent zo beheerst. Je houdt je zo in, laat dat eens los.’ Heeft hij gelijk? Trap ik continue op de rem en ben ik anders dan ik denk te zijn?

Wat ik wel weet is dat ik de afgelopen jaren (te) vaak ben aangesproken op hoe ik ben, op mijn eigen ik. Thuis. Maar is het niet zo dat je juist daar je eigen rauwe en pure zelf kunt en mag laten zien als dat nodig is? En dan bedoel ik niet alleen onmacht, verdriet, boosheid en frustratie. Maar ook intense blijdschap, verwondering  en plezier. Wat als zelfs dat niet kan? Wat betekent dat voor mijn ontwikkeling? Komt het ook daardoor dat het voelt alsof ik stil sta?

Advertentie

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s