Ik hou van de herfst!

Ik hou van de herfst!

Ik ben dol op de herfst. Vallende bladeren, warme kleuren, pompoenen, kastanjes, najaarsstormen, keiharde regen, wandelingen door het bos, vuurkorven, onder een fleecedeken genieten van een mooi boek met rood wijntje er bij.  Puur! Heerlijk!

Buiten sluipt het nieuwe seizoen er langzaam in. De bladeren verkleuren op hun gemakje, maar in mezelf is het al volop herfst.

Het ene moment is het rustig en zelfverzekerd herfstweer. Een zacht briesje waar je de koele tonen van de naderende seizoenverandering al in voelt. Een zonnetje dat nog net warm genoeg is om zonder jas naar buiten te kunnen.  Een paar dagen later is het plotseling onstuimig weer, een beetje stormachtig. Gedachten vliegen als afgewaaide bladeren door mijn hoofd. Sommige mooi groen, andere vurig rood en een enkele dor en half vergaan.

De dorre staan symbool voor het niet kunnen. Of denken iets niet te kunnen.

Ze staan voor het gebrek aan zelfvertrouwen dat nog te vaak de kop opsteekt. Voor het niet durven openen van mijn mail, bang voor afwijzing en kritiek. Voor het niet opkomen voor mezelf, het niet kiezen voor mezelf terwijl ik nu verpieter….. Het is dat stemmetje in mijn achterhoofd dat nog te vaak blijft roeptoeteren dat ik het niet kan. Dat ik, wat ik ook doe er niet eens aan hoef te beginnen. En hoe goed ik ook mijn best doe om deze stem op een vriendelijke manier tot de orde te roepen….. ik luister er nog te vaak naar!

Kijk ik naar de rode blaadjes dan zie ik vuur.

Ook al is met maar een klein vlammetje, het is dat gevoel van wel willen maar nog niet de juiste modus kunnen vinden. Wel voor mezelf willen kiezen en wel in mezelf willen geloven, maar nog niet die drempel over durven. De warmte van het vuur wel voelen, maar er net niet bij kunnen of durven om het op te stoken….. terwijl ik weet dat ik daar van ga groeien.

En dan die groene blaadjes…. staan die voor een nieuw begin?

Het wel kunnen en durven staan voor jezelf? Me los worstelen uit mijn denkpatroon? Kansen pakken en niet meer loslaten door een rotsvast vertrouwen in mezelf.  Ik ben er hard mee bezig, het lukt me ook regelmatig om zo’n blaadje te pakken te krijgen. Soms moet ik hoog springen en houd ik het een tijdje vast. En dan in één keer waait het met een onverwachte windvlaag plotseling weer uit mijn vingers…. akelige wind!

Had ik trouwens al gezegd dat ik gek ben op de herfst?

Advertentie
Zo kan het dus ook

Zo kan het dus ook

Hoe kom ik uit die vicieuze cirkel waar ik in ronddraai? Ik blijf steeds tegen dezelfde dingen aanlopen‘, zo appte ik mijn coach een tijdje geleden.

De verkorte versie van zijn antwoord: ‘Ga in stilte op zoek naar de antwoorden op je vragen. Je hebt voldoende vragen gesteld. Nu is het tijd om ruimte te geven aan de antwoorden die ergens in jouw stilte verscholen liggen. Ga op zoek naar verstilling die bij je past: Wandelen, muziek, lezen, stil zijn, kunst, creatief bezig zijn en werken, zijn allemaal manieren om de stem van de stilte en gevoel te laten horen.’

En dat heb ik gedaan. Op de een of andere manier kon ik mijn malende gedachten loslaten en werd het rustig.

Stil in mijn hoofd, rustig in mijn lijf. Ik lees, luister, kijk en voel. Zonder stress over wat er gaat en kan gebeuren. Een plan van aanpak en offerte die ik moest maken, gingen als een tierelier. Geen extreme spanning en slapeloze nachten over wat mijn opdrachtgever er misschien van zou vinden. Ik heb ‘m afgeleverd voor de afgesproken deadline en hij is goed. Dat vind ik en mijn opdrachtgever ook. Er moeten nog wel wat dingen worden aangepast, zo hoorde ik van mijn klant en daar hebben we binnenkort een afspraak over. Een paar weken geleden zou ik bij het idee alleen al hyperventilerend geblokkeerd raken. Nu kan ik dat naast me neer leggen en denken: ‘Daar wordt het alleen maar beter van’.

Met relaxte verbazing kijk ik naar mezelf. Dit ben ik ook. Zo kan het dus ook.