Andermans schoenen

Andermans schoenen

Ondanks wat inwendige strubbelingen en terugvallen, merk ik dat ik stukje bij beetje steviger in mijn schoenen kom te staan. Ik ben er nog lang niet. Maar toch is er een wezenlijk verschil met een paar maanden geleden. Dingen worden helder. En dat is niet in de laatste plaats te danken aan een aantal mensen dat op mijn pad is gekomen de afgelopen tijd. Ze duwen me met zachte maar ferme hand de juiste kant op. Zorgen voor prikkels waarvan ik op dat moment niet altijd even gecharmeerd ben. Omdat ik dan, op mijn manier, druk ervaar, vind dat ze zich er niet mee moeten bemoeien of omdat ik liever wegloop voor confrontatie en verantwoordelijkheid.

Dat weglopen voor verantwoordelijkheid zit in mijn systeem, zo moest ik laatst toegeven in een telefonisch gesprek met Oscar Jansen. En moeilijke beslissingen ga ik het liefste uit de weg, dat moet een ander het liefste voor me afhandelen. Dat komt voort uit mijn opvoeding. Je kunt wel stellen dat ik behoorlijk beschermd ben opgevoed. Een tikkie meer eigen verantwoordelijkheid en de mogelijkheid om door eigen toedoen een (paar) keer flink op je plaat te gaan waren absoluut geen overbodige luxe geweest.

Wat doet zoiets met het vertrouwen in je eigen kunnen? Ik ben in ieder geval gaan denken dat ik bepaalde dingen niet kan.

Bepaalde dingen waarvan mijn ouders vaak zeiden: ‘Laat mij dat maar doen, dat is te moeilijk’. Ze deden dat natuurlijk met de beste bedoelingen. Maar uiteindelijk ga je denken dat je dat echt niet kunt, terwijl je je er in een andere setting heel goed mee kunt redden. Omdat….. anderen er op vertrouwen dat je het kunt. Nu zie ik dat dit me (heeft) belemmerd in het maken van een aantal voor mij juiste keuzes. Om de richting te kiezen die ik wil.

Te vaak heb ik geleund op anderen die wel de verantwoordelijkheid voor hun leven namen. Die hun mening gaven en hun ideeën duidelijk naar voren brachten. Ik was daar van onder de indruk, wilde dat ook en paste mezelf daar naadloos in omdat ik dacht dat ik dat op die manier nodig had. Ik ging doen alsof het bij me paste, alsof het mijn leven was.

Vergelijk het met een paar schoenen dat je van een ander leent: Ze zijn zo mooi!

Maar als je er een tijdje op loopt, gaan ze op bepaalde punten knellen of je sloft er uit waardoor je blaren krijgt. Niet fijn. Niet voor jouw gemaakt. En zo werkt het ook met je leven. Past het niet, dan gaat het wringen en zeer doen. Het resultaat? Een ongelukkig mens. Niet de bedoeling. En dan wordt het tijd voor nieuwe hippe exemplaren waar je wel blij van wordt en waar je de komende jaren heerlijk op vooruit kunt.

Of het zuur is, deze constatering? Nee.

Blijkbaar was dit gewoon nodig en komt het moment om nieuwe schoenen te kiezen steeds dichterbij. Maar niet voordat ik mijn wensen- en eisenlijst helemaal klaar en uitgekristalliseerd heb.

Advertentie
Werk in uitvoering

Werk in uitvoering

Ik lijk maar niet uit mijn pauzestand te kunnen komen. Hoe kan dat? Waarom kom ik niet verder. ‘Uitputting’, zo constateerde mijn fysiotherapeut vorige week. ‘Je hebt jezelf tot de rand van uitputting gebracht. Nu moet je rustig stappen terug doen, bij die rand vandaan, zodat je langzaam maar zeker weer de goede kant op kunt.’ Hij heeft gelijk. Na drie weken van ademhalingsoefeningen en mijn dagelijkse-dertig-minuten wandelen, voel ik me zo af en toe inderdaad wat beter. Zowel in mijn hoofd als in mijn lijf. Er komt meer  ruimte om helder na te denken over mezelf. Maar toch merk ik dat ik nog behoorlijk passief ben en om het minste of geringste een ongezonde spanning in mijn lijf voel. En het gaat me natuurlijk niet snel genoeg.

Dan krijg ik een appje van een vriend. Hoe het met me gaat.

Nu kan ik mijn standaard ‘oh goed hoor’-antwoord sturen. Dat doe ik echter niet. Ik ben namelijk wel in staat om mezelf te foppen, maar hem niet. Nooit. Hij is heldervoelend en weet vanaf 20 kilometer afstand dat het niet bijster ok is. We appen wat heen en weer. En hij heeft het bij het juiste eind:

De controle die je extern zoekt om je veilig en geborgen te voelen, vind je alleen binnenin jezelf. Alles wat je doet en om je heen verzamelt, zorgt voor een vals gevoel van veiligheid en geborgenheid.

Pats! Raak! Daar gaat die controle dus over die ik zo krampachtig probeer te houden

Iets aan de buitenkant proberen te creëren dat van binnen blijkbaar al jaren mist. Hoe gek dat ik zelf mijn vinger niet kon leggen op dat gevoel van onbehagen. Schreeuwt mijn hoofd al jaren zo hard dat ik mijn gevoel niet meer hoor? In ieder geval…. fijn dat ik hier ook weer achter ben. En ik voeg het toe aan mijn lijstje met rode draden. Oftewel, aan de bouwstenen voor  de renovatie van mijn eigen fundering:

  1. vrijheid
  2. een veilig en geborgen gevoel van binnenuit

Heb ik meteen ook weer een mooi extra uitgangspunt voor de sessie met Oscar volgende week.

De ontdekking van de rode draad

De ontdekking van de rode draad

Tijdens mijn zoektocht naar wat ik nou echt leuk vind betrap ik mezelf er op dat ik weer in mijn lijstjesflow zit. Ongemerkt is dat, waar ik blij en gelukkig van word (lees: wat overzicht en rust brengt), na maanden van ongewenste afwezigheid terug geslopen in mijn systeem! En het brengt me wat het me altijd heeft opgeleverd: heldere inzichten.

De grote grap is wel dat ik er nog steeds niet helemaal achter ben waar ik nu echt blij en gelukkig van wordt. Maar er zijn wel een paar rode draden ontstaan. En Met stip op 1 staat: Vrijheid.

Hoe briljant dat dat zo gebeurt! Gewoon door verschillende levensfasen onder de loep te nemen en op te schrijven wat ik toen leuk, grappig, prettig en geweldig vond. Waar ik een goed gevoel van kreeg en wat voor gevoel dat precies was. De eerste pakweg twintig jaar van mijn leven overheerste het gevoel van vrijheid . Ultieme vrijheid zelfs bij vlagen. Avonturen in zon, wind, water en met volop plezier. Binnen gestelde kaders, dat natuurlijk wel. Eerst binnen de veilige geborgenheid van het gezin waarin ik behoorlijk beschermd ben opgegroeid. Later steeds meer op eigen benen en tijdens mijn studie in een grote stad zover mogelijk bij het ouderlijk nest vandaan. Vrij! Met alle opties open.

Nieuwe vrijheid ontdek ik ook in het maken van verre reizen. Met de rugzak.

Dit tot lichtelijke gruwel van mijn ouders die alleen in Nederland op vakantie gaan. Maar ze vinden het geweldig voor mij. En (be)leven enorm met me mee. Van te voren duiken we samen in de wereldatlas (nee… internet bestond nog niet, google streetview was iets uit een science fictionfilm) zodat ze weten waar ik ongeveer uithang. Natuurlijk bel ik onderweg altijd een paar keer. Vanuit een telefooncel (ook de mobiel was nog niet uitgevonden)…. met enorme vertraging op de lijn. Maar ik vind het spannend en geweldig! Andere mensen, vreemde culturen. Nieuwe indrukken, geuren en gebeurtenissen zorgen voor nieuwe impulsen, andere gezichtspunten en volop inspiratie.

Huisje-boompje-beestje-twee-auto’s-voor-de-deur-en drie-keer-per-jaar-op-vakantie dienen zich aan.

En dan gaat het langzaam ‘verkeerd’, zo zie ik nu. Zonder dat ik het in de gaten heb, ben ik deel gaan uitmaken van het plan van iemand anders en voldoe aan het standaard plaatje: studeren, leuke partner ontmoeten, uitstekende vaste baan, samenwonen, huis kopen, misschien trouwen, misschien kinderen krijgen, groter huis kopen…… Dit past bij me….. toch? Ik ben immers van de zekerheid, wil weten wat me te wachten staat. Of doe ik het onbewust omdat het nou eenmaal ‘zo heurt’? Omdat ik zo geprogrammeerd ben? Ik denk het laatste.

Want wat benauwde mij anders zo dat ik tot drie keer toe een huwelijksaanzoek afwees, op een maandag in augustus mijn koffers pakte en alles achter me liet?

Een gevoel van gemis. Benauwdheid, letterlijk en figuurlijk. En dat valt van me af als ik in de auto stap. Onderweg naar het onbekende, mijn nieuwe leven. Weer ervaar ik dat gevoel van oneindige vrijheid, ontsnapping, bevrijding zelfs… Is het weglopen voor verantwoordelijkheid van een volwassen leven? Zou kunnen. Ik draai het liever om: ik nam als volwassene juist de verantwoordelijkheid voor mijn eigen leven. Maakte bewust de keus om niet meer het leven te leiden wat een ander in gedachten had. Ik koos voor mezelf. Wat anderen er ook van vonden.

Dat leverde me een jarenlang vakantiegevoel op. Op reis met mezelf in mijn eigen leven.

Zonder dat ik het me realiseerde is (het gevoel van) vrijheid het belangrijkste in mijn leven. De vrijheid om mijn leven te leven zoals ik dat wil, niet zoals een ander dat van mij verwacht of voor mij heeft bedacht. En toch is juist dat me weer ontglipt. Was ik het me niet of onvoldoende bewust? Laat ik dat niet voldoende meewegen in de keuzes die ik maak? Of dacht ik toch weer in het gewenste plaatje te moeten passen om anderen gerust en tevreden te stellen? Kies ik onbewust weer voor dat waarvan ik denk dat anderen het van me verwachten? Denk ik daarom ook nog steeds dat ik een vaste baan moet hebben omdat ik het anders financieel niet red? Val ik daardoor weer in dezelfde valkuil en neem ik niet de beslissing  en verantwoordelijkheid om het leven te leiden dat ik wil? Of weet ik niet precies hoe ik die vrijheid en dus mijn leven wil invullen. Mooi om daar binnenkort weer eens een denkproces aan te wijden.

Maar voor nu ben ik gewoon heel erg blij dat ik de rode draad voor mezelf ontdekt heb.

Over grenzen, kaders en verwachtingen

Over grenzen, kaders en verwachtingen

‘Als je over je grenzen gaat, moet je gewoon je grenzen verleggen.’ Dat stelt mijn wederhelft als we het over mijn nieuw gestarte groei- en ontwikkeltraject hebben. Ik ben met stomheid geslagen. Hoezo moet ik mijn grenzen verleggen? Ik moet mijn grenzen juist beter aangeven! Wederhelft oreert ondertussen vrolijk verder: ‘Anders blijf je daar last van hebben. Jij moet je grenzen aanpassen, anders wordt het echt niet beter.’

En zo wordt in een paar zinnen één van mijn struikelpunten flink helder: kaders aanbrengen, grenzen stellen. Ik ben er zo slecht in.

Een advies van Oscar voor mijn werk echoot door mijn hoofd:

‘Vraag wat een ander, een opdrachtgever, van jou verwacht. Duidelijkheid zorgt voor rust en op die manier weet je wat je te doen staat. Bovendien kun jij dan ook aangeven of dat voor jou werkt, of dat je misschien meer tijd nodig hebt voor een opdracht.’

Dat is natuurlijk een waarheid als een koe. Op dit moment laat ik me door mijn werk leven, door de opdrachten die er binnenkomen. Ik anticipeer voornamelijk op de wensen en vragen van mijn klanten. Heel gebruikelijk, maar ik kan daar natuurlijk mijn eigen draai en planning aangeven. Het is toch tweerichtingsverkeer? En daar gaat het dus mis. Ik doe dat niet. Roep in mijn enthousiasme (of is het angst?) vaak: ‘Prima! Komt goed!’

Natuurlijk komt het goed. Alleen ben ik naderhand afgemat omdat ik eigenlijk liever wat meer tijd had gehad.

Bijzonder dat ik dat toch echt zelf allemaal veroorzaak. Waarom doe ik dat en waarom durf ik niet mijn kaders aan te geven, met een nieuw (beter) kader te komen? Heb ik dit niet geleerd? Ben ik bang voor afwijzing? Als ik het sporadisch wel doe, is het met lood in de schoenen, het klamme zweet in de handen….. Terwijl mijn klanten dat geen probleem vinden….

Zo zou ik dat in mijn privéleven ook moeten doen. Aangeven wat ik leuk vind en wat niet en waarom.

Ik ben er al wel mee aan het experimenteren. Zo heb ik inmiddels ‘afscheid genomen’ van zogenaamde vrienden die me alleen maar energie kostten. Heb mijn Facebookaccount opgeschoond en mensen er uitgeknikkerd die me met hun berichten niet blij maken. Kleine dingetjes en misschien niet heel relevant, maar voor mij wel belangrijk want ik ben daardoor best een beetje trots op mezelf.

Het ligt ‘m ook wel aan de setting. Want geef ik aan mijn meest dierbare vriendinnen aan dat ik even niet aan hun verwachtingen kan voldoen, dan vinden ze dat geen punt. Het kost me ook geen enkele moeite om dat te zeggen. Hoe verschillende we ook zijn, we begrijpen elkaar en we laten elkaar in onze waarde. Hoe waardevol is dat!

Maar hoe confronterend is het om te merken dat ik dat bij mijn geliefde niet kan. Dat hij daardoor mijn grenzen niet ziet en kent en er als een sneltrein overheen dendert.

Ben ik nooit echt duidelijk geweest? Heb ik me altijd aangepast en me daardoor anders voorgedaan dan ik ben? Is het zo vanzelfsprekend dat ik me aanpas aan de verwachtingen van een ander? En waarom doe ik dat dan? Waarom laat ik dat gebeuren?

En daarom doe ik nu waar ik eerder nooit goed in was en vertel helder wat er aan schort. Dat ik door mijn grenzen niet duidelijk aan te geven, ben beland waar ik nu ben. Dat mijn lijf aan alle kanten toeters en bellen laat afgaan om me te laten merken dat ik niet goed bezig ben.

Het kwartje lijkt echter nog niet echt te vallen. En ik vraag me af of het aan de boodschapper ligt, aan de ontvanger of aan de op dit moment niet al te briljante wisselwerking.

De eerste ronde – Heb ik mezelf echt geparkeerd?

De eerste ronde – Heb ik mezelf echt geparkeerd?

Mijn eerste sessie met Oscar is inmiddels bijna een week geleden. En het heeft me aardig bezig gehouden. Ik zie mezelf nog staan in mijn vers afgestofte laarzen op het land van biologische boerderij Landjuweel de Hoeven. Een beetje onwennig omdat ik niet weet wat ik kan verwachten. Niet echt het gewenste scenario voor iemand die de touwtjes graag zelf in handen heeft…

Na aankomst gaan we vrijwel meteen aan de wandel over het terrein. Het weiland in, door de stallen en naar de kas.

Onderweg praten we over van alles en nog wat. Koetjes en kalfjes in eerste instantie. Hoe toepasselijk in deze omgeving en daarbij is het ook nog eens mijn specialiteit.

Want gesprekken die te dicht bij komen en waar het op mijn gevoel en emoties aankomt, stuur ik op die manier meestal een luchtigere kant op. Vluchtgedrag, zo realiseer ik me nu. (Mooi punt ook om wat verder op in te gaan in een volgende sessie.) Gelukkig stelt Oscar me op mijn gemak en lopend door het sompige gras, gaan we de diepte al wat in. Hij verzekert me ervan dat hij niet doorgaat op onderwerpen waar ik het niet over wil hebben, maar dat we wel gaan kijken of we tot de kern kunnen komen. Dat ik er achter kom wat ik zelf echt wil en waar mijn kracht ligt. Daarbij gaat hij zijn eigen kwetsbaarheid niet uit de weg, als hij vertelt hoe dat bij hem is gegaan. Voor mij als ‘ijzervreter’, zoals de directeur van een vorige werkgever me ooit heeft getypeerd, biedt dat een opening. Om ook mijn eigen kwetsbare kant toe te staan en om te proberen te vertellen wat mij echt beweegt, wat me raakt, waar ik tegen aan loopt en uit te vogelen wat ik nu echt wil. Niet gemakkelijk.

Want ik ben mezelf de afgelopen jaren voor het gemak maar even vergeten. Heb mezelf als het ware geparkeerd.

Alles draait om anderen. Tijd voor mezelf maak ik niet. Geen idee waarom niet. En daardoor ben ik ongelofelijk aan mezelf voorbijgegaan. Doe ik niet meer wat ik leuk vind. Weet ik eigenlijk nog wel wat ik leuk vind, waar ik energie van krijg? Vind ik wat ik leuk vind ook echt leuk of doe ik dat omdat anderen dat verwachten of leuk vinden? Of doe ik het om anderen een plezier te doen. Ik weet het niet.

Durf ik niet te zeggen of toe te geven wat ik leuk vind en wat ik echt wil?

Kijk ik diep in mezelf, dan is dit wel een soort rode draad. In mijn nieuwsgierigheid heb ik van alles gedaan en uitgeprobeerd. Want ik heb een brede interesse en laat me gemakkelijk meeslepen door het enthousiasme van anderen. Waarom doe ik dat? Om aardig gevonden te worden of omdat ik die dingen ook echt leuk vind?  Door de rake vragen, kom ik er achter dat ik geen angst heb voor dingen die echt spannend zijn. Raften op een rivier in Zimbabwe waar regelmatig mensen verdrinken. Als EHBO-er mensen helpen die er niet al te best aan toe zijn. Dan is er natuurlijk wel een gezonde spanning, maar bang ben ik niet en blokkeren doe ik al helemaal niet.

Gaat het om het gewone dagelijkse leven, dan slaat de echte angst toe. Beslissingen nemen? Mijn mening geven? Grenzen stellen? Ik ben er niet goed in, klap dicht.

En daardoor is mijn eigen ik naar de achtergrond verdwenen. Kijk ik terug op de afgelopen jaren, dan zie ik dat ik me in de loop van de tijd te veel aan anderen heb aangepast. Met als resultaat dat ik ‘het’ even niet meer weet en een chronisch twijfelgeval ben geworden.

Dus, cliché cliché, het is nu dus tijd voor mezelf. Om uit te vinden en te (her) ontdekken waar ik blij van wordt en energie van krijg. Mooie opdracht. Met als ultieme uitdaging het bedenken ook om te zetten in DOEN.

— Wordt vervolgd —

Stilte

Stilte

In stilte rijd ik naar huis. Terwijl ik altijd meteen muziek aan zet als ik in de auto zit, kies ik nu voor stilte. Om te laten indalen wat er vanmorgen gezegd en gedeeld is tijdens mijn eerste sessie met Oscar. Wat er door mijn hoofd schiet komt extra binnen. Nadat de sessie was afgelopen en ik in de auto was gestapt, las ik een bericht op mijn vriendenapp. Van een lieve vriendin die een dierbare is verloren. Plotseling …. zomaar…. dood. Ik ken die persoon niet. Ooit wel eens gezien misschien. Meer niet. Maar toch raakt het me. Enorm. Omdat we even oud zijn.

Dit drukt me nog steviger met mijn neus op de fase waar ik nu in zit.

De mogelijkheid om een stap in mijn ontwikkeling te maken en verder te gaan, te groeien. Een kans die niet iedereen krijgt en waar ik me op dit moment zo bewust van ben. Een kans dus die ik grijp. Met beide handen, met mijn hoofd maar ook vooral met mijn hart.

Meer lucht

Meer lucht

Hoe bijzonder is het dat je bijna meteen merkt dat oefeningen werken. Van mijn fysiotherapeut moet ik mijn longen zeven keer per dag laten leeglopen door tien tellen uit te blazen. En het lijkt alsof ik meer lucht heb, dat mijn ademhaling rustiger is en mijn hoofd helderder. Kan het zo zijn dat je zo snel effect merkt van een schijnbaar eenvoudige oefening?

Geen idee, maar ik voel me in ieder geval beter en heb letterlijk en figuurlijk meer lucht.

En daarom heb ik ook veel zin in mijn eerste sessie met natuurlijkleiderschapscoach Oscar Jansen. Straks, om half 10, sta ik klaar met mijn tuinkleren en baggerlaarzen om aan de slag te gaan op biologische boerderij Landjuweel De Hoeven in Dalfsen. Tijdens dit individuele coachingstraject werk ik met Oscar in de tuin van de boerderij. We volgen de groeiprocessen van de plantjes van zaaien, groeien en verzorgen tot en met de oogst. Dit wordt gekoppeld aan mijn eigen ontwikkeling, mijn eigen groeiproces.

Spannend, leuk, ongetwijfeld verhelderend en vast ook confronterend. ik laat het maar gewoon over me heen komen.

Net als een regenbui waarna de zon altijd weer te voorschijn komt. En die allebei nodig zijn om te groeien!

 

 

 

Leeglopen

Leeglopen

Hij legt een kussen op mijn borstkas en zegt: ‘En nu rustig uitblazen.’ Keurig volg ik de instructies  van mijn fysiotherapeut op, maar het voelt toch wat ongemakkelijk. De laatste keer dat ik op commando moest uitblazen was tijdens de dikkebuikenfitness  in voorbereiding op wat sommige vrouwen de mooiste en meest spirituele ervaring van hun leven noemen. Niet mee eens, al is het resultaat van al dat gepuf en gedoe wel het allermooiste  en allerbeste wat me ooit is overkomen. Maar dat terzijde.

Er hangt dus een man boven me die me helpt om mijn longen te laten leeglopen

Door mijn gestreste manier van doen en ademhalen zijn mijn longen te veel opgeblazen en dat gaan we aanpakken. Ze moeten terug naar normale proporties. Terwijl ik tien tellen probeer uit te blazen hangt hij naar mijn gevoel met zijn volle gewicht op het kussen op mijn borstkas om er extra lucht uit te persen. En hij telt. De eerste keer red ik geen tien tellen. We doen het nog een paar keer en dat gaat beter. Ik haal zelfs elf tellen –geeft zich zelf een schouderklopje–. Eigenlijk is het zo’n bizar tafereel dat ik daarna zo moet lachen dat de tranen me in de ogen springen. Geeft niets want adem is emotie, aldus de fysiotherapeut.

Ook krijg ik opdrachten mee:

  • ga elke dag een half uur wandelen, weer of geen weer
  • koop een yogamatje (wat ik hiermee moet doen, komt ‘ie de volgende keer op terug)
  • doe zeven keer per dag de ‘leegloopoefening’

En ik moet aan timemanagement gaan doen.

Prioriteiten stellen en bijhouden hoeveel tijd de dingen me kosten. Zo krijg ik meer inzicht in wat ik doe, dat ik dat ook echt doe en de tijd die ik daar aan besteed. Die orde in mijn chaos zal zorgen voor wat meer rust in mijn lijf en leven. ‘Want,’ zo verzekert hij me, ‘als je doorgaat zoals nu kom je in een burn out terecht’.

Zo moet ik plotseling weer van alles, je zou d’r bijna stress van krijgen

Maar dat valt reuze mee. Straks ga ik braaf dertig minuten wandelen…. in de stromende regen….. en ik laat mezelf weer lekker een paar keer leeglopen.

Over een week heb ik een afspraak voor nog meer lucht.