Geen zin

Geen zin

Ik heb er geen zin in. Vandaag heb ik geen zin om morgen naar Dalfsen te rijden voor mijn coaching met Oscar. Waarom eigenlijk niet? Goede vraag. Als ik tegen mezelf zeg dat ik geen idee heb, geloof ik het niet. Ik geloof mezelf niet. En terecht. Want er is weldegelijk een reden. Op dit moment heb ik geen zin om een spiegel voor gehouden te krijgen. En dan vooral privé. Want professioneel heeft de coaching van Oscar op de tuin me enorm laten groeien. Zakelijk zit ik goed in mijn vel. Er is relatieve rust, zelfvertrouwen en bij vlagen weer flink wat creativiteit. Dat was toen ik een jaar geleden begon aan dit traject wel anders.

Tijdens de gesprekken in de kas en tussen de groeiende groenten komt ook mijn privéleven aan bod.

Een privéleven dat lekker loopt is voor mij heel belangrijk, ook op zakelijk gebied. Als dit allemaal in balans is, werk ik fijn en presteer ik goed, beter, best. Omdat het leven met mijn partner niet goed loopt, loop ik vast. Toch heb ik het afgelopen jaar van Oscar geleerd om me daar voor af te sluiten als ik werk. Ik heb er voor gekozen om me er niet (zo vaak) meer door te laten beïnvloeden. Maar dat is natuurlijk niet de oplossing. De oplossing is om dit probleem aan te pakken.

En daarbij blijf ik vastlopen door besluiteloosheid vanwege angst voor het onbekende. Ik weet dat en daar wil ik even niet mee geconfronteerd worden

Terwijl ik weet dat ik er beter van word als ik de beslissing neem om alleen met mijn kind verder te gaan. Ik weet dat ik het kan. Zelfs het financiële plaatje heb ik rond, maar ik blijf een angsthaas. Zelfs in de gesprekken die we daar de afgelopen tijd over hebben gehad en die niet mals waren, kom ik er niet toe om te zeggen dat het voorbij is. Terwijl het duidelijk is dat dit niet meer werkt. Mijn partner heeft gezegd dat hij het besluit niet neemt, dat hij dat aan mij overlaat. En dan…gebeurt dus ook niks. Ik doe niks en ik spreek niet uit wat ik wil zeggen. Ik zeg niet dat we er mee stoppen. Dat het geen zin meer heeft om aan dit inmiddels in verre staat van ontbinding verkerende paard te lopen trekken. Dat we, hoe cliché ook, uit elkaar gegroeid zijn. Dat het beter is om uit elkaar te gaan. Ik doe niks en ik neem geen beslissing.

Ik wil het daar niet over hebben, ik wil niet praten over mijn onvermogen.

En zo bedenk ik dat ik in eens te maken heb met twee confrontaties die ik uit de weg ga. Die met mezelf en met mijn grootste zwakte: totale besluiteloosheid en verlamming als er een moeilijk besluit genomen moet worden. En in het verlengde daarvan die met mijn partner. Er moet echt iets gebeuren, dat staat vast.

Ik denk dat ik morgen toch maar naar Oscar ga….

 

Advertentie

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s