Spinazie en onkruid

Spinazie en onkruid

En zo zit ik op mijn knieën in de aarde tussen de spinazieplantjes. Samen met Oscar ben ik in de kas van biologische boerderij De Hoeven in Dalfsen. Het is hier bijna subtropisch terwijl het buiten ondanks het zonnetje nog best fris is. Bij elk zuchtje wind vallen druppeltjes condens van de plastic overkapping naar beneden. Ik ben hier met een missie: onkruid verwijderen. Tussen de fragiele spinazieblaadjes groeit namelijk het een en ander wat er niet thuis hoort en de groei belemmert.

Voorzichtig begin ik wat sprietjes uit de grond te trekken.

Gras en andersoortig groen gespuis. Gelukkig valt het wel mee, zo denk ik bij mezelf. Alsof Oscar mijn gedachten kan lezen, komt hij juist op dat moment met een toelichting. ‘Je moet heel goed kijken, want er staat meer onkruid dan je denkt. De spinazieblaadjes glanzen een beetje en hebben een ronde vorm. Er staat veel onkruid tussen wat er sprekend op lijkt.’ Dan valt me inderdaad op dat er eigenlijk meer onkruid staat dan ik in eerste instantie de gaten had. Heel stiekem onkruid is het en het doet alsof het spinazie is. De blaadjes zijn wat puntig op het eind, hebben een matte uitstraling en de nerven zijn minder goed zichtbaar. Nu zie ik pas dat dat geen spinazie is. De emmer die naast me staat en bijna angstvallig leeg bleef, krijgt nu wat meer inhoud. Nooit gedacht dat ik ooit gefopt zou worden door een plantje!

Haal je onkruid niet weg, dan gaat het woekeren en is de spinazie verloren. Zo is het dus ook met gedrag en gedachten, aldus Oscar.

Gedachten kunnen zo vermomd zijn, je kunt er zo aangewend zijn dat je niet ziet dat ze je dwars zitten. Ze horen bij je…. zo denk je. En dat is bij mij ook het geval. En daar valt bij mij weer het befaamde kwartje, mooi tussen de condensdruppels door die nog steeds van het dak naar beneden vallen. In mij schuilt namelijk onkruid in de vorm van een stemmetje. Als ik even vast loop met mijn werk roept dat stemmetje: ‘Ooooh wat erg! Het lukt weer niet! Hou maar op want als het nu niet lukt, lukt het straks ook niet! Je kunt het gewoon niet!’ Eerst ging ik daar in mee en kroop ik weg. Dat is nu anders.

Ik ben me er tot mijn grote verbazing bewust van en dat is een enorme stap vooruit.

Op de een of andere manier ben ik zover gekomen dat ik geaccepteerd heb dat het bij mij werkt zoals het werk. Dat ik, als mijn schrijven niet wil vlotten, eerst uitgefoeterd wordt door een stemmetje dat langzaam maar zeker steeds zachter wordt. En dat ik daarna gewoon denk: ‘Nee hoor, dit is niet erg. Dit is gewoon de manier waarop ik werk. Ik weet dat het straks wel lukt.’ En dan ga ik lekker een blokje om. Kom ik terug, dan verstop ik mijn telefoon en zorg er voor dat er geen andere afleiding is. De laatste tijd lukt het gewoon om dan lekker aan de slag te gaan.

Bijzonder hoe onkruid er voor kan zorgen dat je meer zicht en grip krijgt op je eigen gedrag. Ik vind het mooi.

 

 

 

Advertentie

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s