De dag dat ik leerde dat ik niet mag teleurstellen

De dag dat ik leerde dat ik niet mag teleurstellen

En dan is er nog mijn zesjarige ik. Tenminste ik denk dat ik zes jaar was, werd, op de dag dat ik leerde dat ik mensen niet mag teleurstellen.

Ik was jarig en kreeg een boekje van een buurvrouw.

Met een mooie glimmende rode kaft en de titel ‘Ik leer lezen’. Een heel bekende kaft overigens want ik had ‘m al. En juist dat mocht ik niet tegen haar zeggen volgens mijn moeder. Dat was sneu voor de buurvrouw die zo haar best voor mij had gedaan. Ik moest dank u wel zeggen voor iets waar ik eigenlijk niet zo blij mee was. Vooral niet aangeven wat ik vond omdat dat niet leuk is voor de ander. Haar gevoelens wogen blijkbaar zwaarder dan die van mij. Terwijl ze het waarschijnlijk niet eens erg had gevonden.

Deze ‘les’ heeft zich diep in mijn zijn, doen en laten geworteld en heeft invloed gehad op alles wat ik deed en doe.

Beslissingen durf(de) ik niet te nemen omdat de persoon waar het om ging het er wel eens niet mee eens kon zijn of er verdriet door zou kunnen krijgen. Meningen hield ik voor me. Mijn eigen ik en mijn eigen geluk waren (en zijn) altijd minder belangrijk dan die van een ander. Jarenlang heb ik bij alles wat ik doe rekening gehouden met de andere partij. Te veel. Ik mocht vooral niet teleurstellen of op tenen trappen. Ik moest mijn minder leuke boodschap maar gewoon voor me houden. Die zou namelijk wel eens sneu of zielig voor de ander kunnen. Zij zijn belangrijker dan ik. Altijd.

Ik weet dit al een tijdje. En probeer het te doorbreken.

Maar omdat ik al jaren leef volgens de overtuiging dat de gevoelens van anderen de mijne overstijgen en ik hen niet mag teleurstellen, ben ik daar niet bijzonder succesvol in. Het lukt me vaker niet dan wel. In mijn hoofd stormt het dan als een wilde. Want ik weet wat ik wil zeggen. Ik weet dat ik wil kiezen voor mezelf, aangeven wat ik er van vind. Maar ik doe het niet! Het is dat zesjarige meisje dat aan de hand van haar moeder zegt wat haar moeder wil.

Lukt het me wel om die zesjarige af te schudden en mijn mening te geven, dan gaat het vaak met zo’n botte bijl dat de honden er geen brood van lusten.

Logisch! Ik heb dit immers nooit goed geleerd. Het lijkt er op dat ik vooral geleerd heb om mee te praten om anderen gelukkig te maken. Tegengas geven of iets zeggen waar de andere partij het of niet mee eens is of er niet blij van wordt, heb ik afgeleerd. Dit stukje moet ik opnieuw laten groeien.

Nu heb ik van mijn coach geleerd dat ik dat zesjarige meisje gewoon liefdevol kan toespreken en vertellen dat dat toen zo was, maar dat we inmiddels ruim dertig jaar verder zijn. Dat zij belangrijk is. Dat ik gewoon mag zeggen wat ik vind. Dat dit gedrag toen misschien handig was, net als de stress bij die vijftienjarige puber die met angst en beven de resultaten van haar economietoetsen tegemoet zag. Maar dat het nu echt mooi geweest is.

Toch kom ik maar niet bij haar.

Ik kom maar niet bij dat meisje van zes om haar duidelijk te maken dat ze inmiddels veertig is en dat het hoog tijd wordt dat ze voor zichzelf kiest. Dat ze echt mag zeggen wat ze er van vindt, ongeacht de mening van een ander. Dat ze beslissingen mag en kan nemen waar zij blij van wordt, ook als een ander het niet met haar eens is. Dat haar mening er toe doet en ze zichzelf echt te kort blijft doen als ze zo door gaat.

 

 

 

 

 

 

Advertentie

Een gedachte over “De dag dat ik leerde dat ik niet mag teleurstellen

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s