Keihard

Keihard

Een mooie 8. Daar kom ik op uit als ik mijn leven tot nu toe een cijfer zou moeten geven. Door veel prachtige momenten, plezier en mooie mensen om me heen. Natuurlijk waren (en zijn) er mindere periodes, maar ik ben altijd weer in staat om die roze bril op mijn neus te zetten en de positieve kanten te zien.

Ondanks dat heb ik toch ooit besloten dat ik me niet meer laat kwetsen.

Door niemand. Dat heeft me geholpen in emotioneel zware situaties. Iemand noemde me eens een ijskoude vrouw omdat ik geen traan liet toen ik de relatie met die persoon verbrak. Die tranen waren er wel, in overvloed zelfs. Alleen heeft hij ze nooit gezien. Ik wilde ze niet laten zien, hij heeft ze nooit willen zien. Karakterding of kwetsbaarheidsangst van twee kanten? En toen hij ze verwachte waren de tranen op en ik weg.

Zijn tranen een teken van zwakte? Tot voorkort vond ik van wel, vooral voor mezelf.

Voor een ander niet. Heeft een vriendin verdriet, dan kan ik dat soms bijna voelen en huil ik mee. Gaat het om mijn eigen tranen, dan slik ik ze weg. Zoek en vind ik afleiding in kleine dingetjes als ik die tranen maar weg krijg. Samen met dat gevoel van onmacht, boosheid, verdriet of teleurstelling. Weg moet het, weg! Ik wil het niet voelen! Zelfspot en humor zijn daarbij ook uitstekende bliksemafleiders. Vooral als mijn emotionele kant aangeraakt dreigt te worden. Met één opmerking draai ik een gesprek de andere kant op. Bang voor tranen. Bang om tot de kern van die tranen te komen. Bang dat een ander dat ziet. Hoe komt dat toch?

En kun je daar ook te ver in gaan?Kun je daardoor zo ver van jezelf af komen te staan dat je ook anderen op een afstand houdt?

Ja, zeg ik nu. Want als je jezelf niet toelaat om emoties te ervaren, hoe kun je een ander dan toelaten om jou echt te leren kennen? Om een echte hechte band te hebben.

In mijn coachingstraject bij Acore werd dat tijdens de laatste sessie maar weer eens duidelijk. Als iets me dreigt te raken, zoek ik afleidingsmanoeuvres. Elke vlieg die voorbij zoemt of een koe die loeit, grijp ik aan als afleiding. Waarom? Oscar confronteert me met mijn gedrag en stelt de volgende vraag: wat heb ik nou van hem te vrezen? Want ik doe dit om mezelf beter te leren kennen en fijn te kunnen werken en leven. Om een verdiepingsslag te maken voor mezelf. Waarom ga ik dat uit de weg? Verdedigingsmechanisme? Waarom? Ik weet dat ik hier niet word afgerekend op wat ik zeg of doe. En toch…. ik slik mijn tranen weg en vind het moeilijk om een echt contact te laten ontstaan. Ik houd afstand, letterlijk en figuurlijk. Ook nu nog, nu ik weet dat het heel goed voor me zou zijn. Op papier lukt het me goed om bij mijn gevoel te komen. Dan laat ik mijn gedachten gaan en drupt er zelfs af en toe een traan op het toetsenbord. Dat mag. Maar owee als een ander dat ziet…..

Ja dan….. Wat dan? Wat zou het als een ander ziet dat ik huil? 

Dat ik gevoel heb, dat iets me raakt. Of gaat het er niet om wat iemand anders vind? En gaat het juist om mij. Dat ik mezelf dan zwak vind, dat ik sterk moet zijn terwijl dat echt niet altijd hoeft. En ik kan mijn gevoel toelaten. Echt. Heel soms. En pas alleen als het bijna te laat is. Iets met een emmer en een druppel.

Ik realiseer me dat ik in de loop der jaren door ervaringen waarbij ik afgerekend werd op mijn kwetsbare kant, hard voor mezelf ben geworden. Keihard misschien wel.

Advertentie

Een gedachte over “Keihard

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s