Over kracht, frustratie en regie

Over kracht, frustratie en regie

‘In je kracht staan’. ‘Leven en werken vanuit je passie.’ Allemaal zinnen die me op internet en in de bladen om de oren vliegen. Gekoppeld aan verhalen over mensen waar het kwartje plotseling is gevallen en die zijn gaan doen waar ze blij en gelukkig van worden. Aan de ene kant vind ik het fijn om te lezen dat dat kan. Aan de andere kant vind ik het een ondefinieerbaar en zweverig begrip. En ik krijg er een licht weeïg gevoel van in mijn maag. Vertoon ik tekenen van jaloezie omdat ik het gevoel heb dat ik mijn passie, mijn kracht nog steeds niet heb gevonden? Dat de fase waar ik nu al een tijd in zit aanvoelt als een vacuüm? Een wat machteloos gevoel waardoor ik het zo af en toe flink benauwd krijg?

En wat is dat dan…  in je kracht staan, je passie volgen? Doen wat je leuk vind, dat wat je doet heel natuurlijk aanvoelt. Heeft iedereen dat in zich? Wat nou als dat niet zo is?

Dat ik dit me dit afvraag heeft waarschijnlijk ook te maken met mijn onzekerheid. Dat ik dacht dat ik mijn passie ben gaan volgen en dat schrijven mijn kracht is. 

Juist dat natuurlijke gevoel ontbreekt en de passie al helemaal. Of is het weggeëbd? Ik schreef altijd graag en het schijnt ook best fijn leesbaar te zijn. Mijn columns als ghostwriter werden in twee regionale edities van het Algemeen Dagblad goed gelezen. De lezers bestempelden mijn werk uiteindelijk zelfs als beste en leukste column van die krant. Ik had er echt plezier in! En dat bleef. Ik ontwikkelde me door steeds meer verschillende schrijfdingen op te pakken die binnen mijn communicatiebaan op me af kwamen. Totdat ik besloot om bij een tekstbureau aan het werk te gaan, me echt te gaan specialiseren. Toen werd het productie draaien, werken met (te) strakke deadlines. In plaats van dat het naar meer smaakte, ging het me steeds meer tegen staan. Daarna heb ik weer breder werk gezocht waarbij schrijven een onderdeel was van een groter geheel. Maar toch heb ik het gevoel dat ik mijn schrijfdraai sinds mijn specialisatieavontuur niet echt meer gevonden. Wel bij vlagen een beetje, maar met aanzienlijk minder plezier dan eerst.

Waarom besloot ik dan bijna een jaar geleden om mijn brood te gaan verdienen met schrijven en advieswerk?

Ik had al een tijdje het idee om voor mezelf te gaan beginnen. Toen ik geen vaste baan meer had, heb ik de sprong gewaagd. En het loopt tot nog toe best goed. Van vriendinnen hoor ik dat ze bewondering hebben mijn keuze. Maar waarom voelt het dan zo überunheimisch? Is dat een erfenis uit mijn ‘bureautijd’? Ik moet me er echt toe zetten om aan het werk te gaan. En ben ik eenmaal bezig dan zit ik echt niet lekker in mijn kracht te zijn. Het voelt als lood en dat zou niet zo moeten zijn als je met je passie bezig bent. Om me heen heb ik genoeg voorbeelden van mensen die dat wel doen en dat zie je aan hen. Mooi voorbeeld is een vriendin die zilveren sieraden is gaan maken. Haar vaste baan heeft ze er nog bij voor de zekerheid, maar ik ben er zeker van dat ze die op korte termijn gaat opzeggen. Ze doet het zo goed! Ze maakt prachtige dingen en is blij. Ze straalt. Waarom voelt dat bij mij niet zo? Waarom voelt het werk dat ik ooit zo graag deed als een uitputtingsslag en een frustratie?

Is schrijven echt wat ik wil doen? Of moet ik het in een totaal andere hoek zoeken?

Toen ik deze vraag voor mezelf probeerde te beantwoorden, bekroop me het gevoel dat ik iets moet gaan doen met mijn handen. Iets in de categorie hout, timmeren en schilderen misschien. Hoe ik daar bij kom? Geen idee. Ben ik dan zo handig met mijn handen? Geen idee. Al dit soort klussen werd me altijd, zelfs in mijn eigen huis, uit handen genomen. Onder het mom dat een ander het beter, netter kon. Ik geef toe dat ik dat heb laten gebeuren, ik heb niet op de rem getrapt en zelf die kwast of hamer gepakt.

En zo loop ik voor de zoveelste keer aan tegen het gebrek aan regie over mijn eigen leven.

Gek. Want ik ben een behoorlijke controle freak, maar blijkbaar niet voor de dingen die er echt toe doen. Waar ik mee bezig ben, is het beheersen van kleine dagelijkse dingen zodat ik toch het gevoel heb dat ik baas ben over mijn eigen leven. Terwijl ik op het belangrijkste punt maar geen grip krijg: Over hoe ik mijn leven wil inrichten, welke koers ik wil varen. Heeft dat te maken met in mijn kracht staan? Of gaat het er over dat ik er weer achter kom dat ik nooit echt heb stil gestaan bij wat ik echt wil en daar geen verantwoordelijkheid voor heb genomen.

Advertentie

2 gedachtes over “Over kracht, frustratie en regie

  1. Pingback: Vluchten | veertig

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s