Onkruid wieden

Onkruid wieden

Op mijn knieën zit ik tijdens mijn tweede sessie met Oscar Jansen onkruid uit de aarde te trekken zodat de preiplanten weer wat lucht krijgen. Alleen het onkruid rondom het plantje, zo luidt de opdracht. Niet al te moeilijk, kind kan de was doen…… toch? Nee! Het blijkt zowaar best een opgave te zijn… Want waarom alleen direct rondom de prei? Ik kan net zo goed de rest ook even meenemen….. toch?

Ik ga dan ook voortvarende aan de slag en trek overal alles wat er niet hoort te staan uit de grond.

Niet de bedoeling,  zo krijg ik subtiel van Oscar te horen. En zo wordt op deze prachtige lentedag tussen de grassprieten, bloemen en jonge prei één van mijn grote valkuilen nogmaals ongenadig bloot gelegd: mijn neiging om meer te doen dan was afgesproken. Altijd verder kijken en meer doen dan alleen de klus en dat ook nog eens beter dan perfect willen doen. En dat is dus mijn onkruid, zo stelt de coach.  Ik citeer (van http://www.acore-advies.nl):

‘Onkruid is een typisch geval van een gewenst kruid op de verkeerde plek, op het verkeerde moment. Dat geldt ook voor mensen die lastig gedrag vertonen. Ooit kwam dat gedrag van pas, was het zinvol. Nu kan het zowel de persoon zelf als de omgeving flink in de weg staan.’

Ik krijg ook meteen te horen dat onkruid nut heeft. Het zorgt voor een losse bodem en dus lucht. Dat geldt ook voor mijn onkruid, mijn gedrag wat me nu zo dwars zit. Ooit was het handig. Op school en met de studie was het schouders er onder: schoolmagazine opzetten, feesten organiseren en studeren. Ook in mijn werk wordt aanpakken en verder kijken dan je neus lang is natuurlijk altijd gewaardeerd. Altijd zie ik naast mijn klus alles wat er verder nog gedaan moet worden of wat er zou kunnen gebeuren en wat daar aan gedaan kan worden. Het kwam me altijd van pas bij het coördineren van grote evenementen. Ik overzag het geheel, kon uitstekend vooruit kijken en had alle ‘wat als…..’-scenario’s paraat. En dan heb ik het nog niet eens over snel denken en doen.

Nu is daar op zich niets mis mee. Maar het juist doseren lukt me steeds minder goed.

De laatste jaren ben ik doorgeschoten in dat gedrag en dat nekt me. Om in terminologie te spreken: het groeit me boven het hoofd. Ik wil alles doen, ook wat niet binnen mijn opdracht valt. Ik wilde hier schrijven dat dat  meerwerk op zich een mooie meerwaarde is, maar dat is het niet. Ik heb er last van en het lukt me met moeite om te doen wat echt moet gebeuren. En de enige die de rekening gepresenteerd krijgt, ben ik. Mijn lijf rekent me daar nu ongenadig op af. Ik moet de juiste balans zien te vinden en te behouden.

Ik moet dus gaan loslaten en daar ben ik thuis al wat mee begonnen.

Ik heb met mezelf de afspraak gemaakt dat het niet perfect meer hoeft. Wat betekent dat mijn wederhelft nu meer moet doen (als de poetsvrouw niet komt). Dat doet hij. Met een lichtelijk schuine blik zo af en toe, maar zonder mopperen. En dat bevalt me uitstekend.

Nog wat loslaatdingen:

Het huis stijlvol en volgens de laatste trends inrichten? Ik heb het geprobeerd, maar ben er niet goed in en heb me er bij neergelegd dat het prima is zoals het nu is. Met de mooie ouwe stoel van mijn overgrootmoeder prominent in de woonkamer, een oud nachtkastje van mijn opa en oma waar het speelgoed van kind uit puilt in combinatie met wat nieuwe dingen waaronder een bank met hier en daar een nutellavlek. Mijn motto? Als het maar gezellig is!

Koken…. Kan je zo af en toe best aan me overlaten….. maar lang niet altijd. Ik moet een nieuw recept eerst een keer of 10 gemaakt hebben voordat het echt is zoals het moet zijn. Experimenteer ik uit een Allerhande, en dat zijn niet altijd de meest ingewikkelde dingen, dan ben ik in staat om het te laten im- of exploderen. Ik bewonder mijn vriendinnen die zo een Marokkaans buffet uit hun mouw lijken te schudden. Was misschien stiekem wel een klein beetje jaloers, want dat wilde (moest) ik toch ook kunnen? En nu? Ik blijf proberen en ondertussen maak ik gewoon lekker wat ik wel goed kan. Totdat er weer eens een nieuw gerecht wel gelukt is!

Dat lukt me dus al….. soms, zo af en toe, een beetje. Nu nog in mijn werk.

Kaderen, begrenzen, me aan de afspraak houden. En dat gaat me ook lukken. Zodat ik realistische planningen ga (durf te) maken waar zowel ik als mijn klanten baat bij hebben. Dat ik mijn eigen zaak kan laten groeien en bloeien. Dat gaat mijn hoogst eigen onkruid me toch maar mooi opleveren. Daar ben ik van overtuigd!

Advertentie

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s