Over grenzen, kaders en verwachtingen

Over grenzen, kaders en verwachtingen

‘Als je over je grenzen gaat, moet je gewoon je grenzen verleggen.’ Dat stelt mijn wederhelft als we het over mijn nieuw gestarte groei- en ontwikkeltraject hebben. Ik ben met stomheid geslagen. Hoezo moet ik mijn grenzen verleggen? Ik moet mijn grenzen juist beter aangeven! Wederhelft oreert ondertussen vrolijk verder: ‘Anders blijf je daar last van hebben. Jij moet je grenzen aanpassen, anders wordt het echt niet beter.’

En zo wordt in een paar zinnen één van mijn struikelpunten flink helder: kaders aanbrengen, grenzen stellen. Ik ben er zo slecht in.

Een advies van Oscar voor mijn werk echoot door mijn hoofd:

‘Vraag wat een ander, een opdrachtgever, van jou verwacht. Duidelijkheid zorgt voor rust en op die manier weet je wat je te doen staat. Bovendien kun jij dan ook aangeven of dat voor jou werkt, of dat je misschien meer tijd nodig hebt voor een opdracht.’

Dat is natuurlijk een waarheid als een koe. Op dit moment laat ik me door mijn werk leven, door de opdrachten die er binnenkomen. Ik anticipeer voornamelijk op de wensen en vragen van mijn klanten. Heel gebruikelijk, maar ik kan daar natuurlijk mijn eigen draai en planning aangeven. Het is toch tweerichtingsverkeer? En daar gaat het dus mis. Ik doe dat niet. Roep in mijn enthousiasme (of is het angst?) vaak: ‘Prima! Komt goed!’

Natuurlijk komt het goed. Alleen ben ik naderhand afgemat omdat ik eigenlijk liever wat meer tijd had gehad.

Bijzonder dat ik dat toch echt zelf allemaal veroorzaak. Waarom doe ik dat en waarom durf ik niet mijn kaders aan te geven, met een nieuw (beter) kader te komen? Heb ik dit niet geleerd? Ben ik bang voor afwijzing? Als ik het sporadisch wel doe, is het met lood in de schoenen, het klamme zweet in de handen….. Terwijl mijn klanten dat geen probleem vinden….

Zo zou ik dat in mijn privéleven ook moeten doen. Aangeven wat ik leuk vind en wat niet en waarom.

Ik ben er al wel mee aan het experimenteren. Zo heb ik inmiddels ‘afscheid genomen’ van zogenaamde vrienden die me alleen maar energie kostten. Heb mijn Facebookaccount opgeschoond en mensen er uitgeknikkerd die me met hun berichten niet blij maken. Kleine dingetjes en misschien niet heel relevant, maar voor mij wel belangrijk want ik ben daardoor best een beetje trots op mezelf.

Het ligt ‘m ook wel aan de setting. Want geef ik aan mijn meest dierbare vriendinnen aan dat ik even niet aan hun verwachtingen kan voldoen, dan vinden ze dat geen punt. Het kost me ook geen enkele moeite om dat te zeggen. Hoe verschillende we ook zijn, we begrijpen elkaar en we laten elkaar in onze waarde. Hoe waardevol is dat!

Maar hoe confronterend is het om te merken dat ik dat bij mijn geliefde niet kan. Dat hij daardoor mijn grenzen niet ziet en kent en er als een sneltrein overheen dendert.

Ben ik nooit echt duidelijk geweest? Heb ik me altijd aangepast en me daardoor anders voorgedaan dan ik ben? Is het zo vanzelfsprekend dat ik me aanpas aan de verwachtingen van een ander? En waarom doe ik dat dan? Waarom laat ik dat gebeuren?

En daarom doe ik nu waar ik eerder nooit goed in was en vertel helder wat er aan schort. Dat ik door mijn grenzen niet duidelijk aan te geven, ben beland waar ik nu ben. Dat mijn lijf aan alle kanten toeters en bellen laat afgaan om me te laten merken dat ik niet goed bezig ben.

Het kwartje lijkt echter nog niet echt te vallen. En ik vraag me af of het aan de boodschapper ligt, aan de ontvanger of aan de op dit moment niet al te briljante wisselwerking.

Advertentie

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s