De eerste ronde – Heb ik mezelf echt geparkeerd?

De eerste ronde – Heb ik mezelf echt geparkeerd?

Mijn eerste sessie met Oscar is inmiddels bijna een week geleden. En het heeft me aardig bezig gehouden. Ik zie mezelf nog staan in mijn vers afgestofte laarzen op het land van biologische boerderij Landjuweel de Hoeven. Een beetje onwennig omdat ik niet weet wat ik kan verwachten. Niet echt het gewenste scenario voor iemand die de touwtjes graag zelf in handen heeft…

Na aankomst gaan we vrijwel meteen aan de wandel over het terrein. Het weiland in, door de stallen en naar de kas.

Onderweg praten we over van alles en nog wat. Koetjes en kalfjes in eerste instantie. Hoe toepasselijk in deze omgeving en daarbij is het ook nog eens mijn specialiteit.

Want gesprekken die te dicht bij komen en waar het op mijn gevoel en emoties aankomt, stuur ik op die manier meestal een luchtigere kant op. Vluchtgedrag, zo realiseer ik me nu. (Mooi punt ook om wat verder op in te gaan in een volgende sessie.) Gelukkig stelt Oscar me op mijn gemak en lopend door het sompige gras, gaan we de diepte al wat in. Hij verzekert me ervan dat hij niet doorgaat op onderwerpen waar ik het niet over wil hebben, maar dat we wel gaan kijken of we tot de kern kunnen komen. Dat ik er achter kom wat ik zelf echt wil en waar mijn kracht ligt. Daarbij gaat hij zijn eigen kwetsbaarheid niet uit de weg, als hij vertelt hoe dat bij hem is gegaan. Voor mij als ‘ijzervreter’, zoals de directeur van een vorige werkgever me ooit heeft getypeerd, biedt dat een opening. Om ook mijn eigen kwetsbare kant toe te staan en om te proberen te vertellen wat mij echt beweegt, wat me raakt, waar ik tegen aan loopt en uit te vogelen wat ik nu echt wil. Niet gemakkelijk.

Want ik ben mezelf de afgelopen jaren voor het gemak maar even vergeten. Heb mezelf als het ware geparkeerd.

Alles draait om anderen. Tijd voor mezelf maak ik niet. Geen idee waarom niet. En daardoor ben ik ongelofelijk aan mezelf voorbijgegaan. Doe ik niet meer wat ik leuk vind. Weet ik eigenlijk nog wel wat ik leuk vind, waar ik energie van krijg? Vind ik wat ik leuk vind ook echt leuk of doe ik dat omdat anderen dat verwachten of leuk vinden? Of doe ik het om anderen een plezier te doen. Ik weet het niet.

Durf ik niet te zeggen of toe te geven wat ik leuk vind en wat ik echt wil?

Kijk ik diep in mezelf, dan is dit wel een soort rode draad. In mijn nieuwsgierigheid heb ik van alles gedaan en uitgeprobeerd. Want ik heb een brede interesse en laat me gemakkelijk meeslepen door het enthousiasme van anderen. Waarom doe ik dat? Om aardig gevonden te worden of omdat ik die dingen ook echt leuk vind?  Door de rake vragen, kom ik er achter dat ik geen angst heb voor dingen die echt spannend zijn. Raften op een rivier in Zimbabwe waar regelmatig mensen verdrinken. Als EHBO-er mensen helpen die er niet al te best aan toe zijn. Dan is er natuurlijk wel een gezonde spanning, maar bang ben ik niet en blokkeren doe ik al helemaal niet.

Gaat het om het gewone dagelijkse leven, dan slaat de echte angst toe. Beslissingen nemen? Mijn mening geven? Grenzen stellen? Ik ben er niet goed in, klap dicht.

En daardoor is mijn eigen ik naar de achtergrond verdwenen. Kijk ik terug op de afgelopen jaren, dan zie ik dat ik me in de loop van de tijd te veel aan anderen heb aangepast. Met als resultaat dat ik ‘het’ even niet meer weet en een chronisch twijfelgeval ben geworden.

Dus, cliché cliché, het is nu dus tijd voor mezelf. Om uit te vinden en te (her) ontdekken waar ik blij van wordt en energie van krijg. Mooie opdracht. Met als ultieme uitdaging het bedenken ook om te zetten in DOEN.

— Wordt vervolgd —

Advertentie

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s