I love lijstjes

I love lijstjes

Ik ben gek op lijstjes en dan vooral in leuke notitieboekjes. Voor de boodschappen, voor Sinterklaas, voor de paasdagen, voor mijn werk, vakantie, een dagje uit. Je kunt het zo gek niet bedenken of ik heb een blaadje met een lijstje van dingen die er moeten gebeuren, die ik vooral niet moet vergeten en die ik moet halen of denk nodig te hebben. Voor sommige mensen klinkt dit misschien lichtelijk gestoord of misschien grenzend aan autisme.

Maar mij helpt het om overzicht te krijgen en mijn Vriendinnen vinden mijn lijstjesfetisj hilarisch 

Alles staat er namelijk op, tot in de kleinste details. Gaan we op vakantie, dan staan zelfs de knijpers, prittstift en rietjes op het lijstje.  Inclusief een tijdplanning, wanneer ik dingen moet doen, halen enzovoorts. Ik vind het ook erg lollig, want het geeft me rust. Houd ik mijn hoofd vrij en kan ik wegstrepen wat gedaan is. Zo had ik overzicht en hoefde ik me vrijwel nooit te haasten. En kon ik optimaal genieten.

Had en hoefde…..

Want sinds een aantal jaren voel ik me niet prettig meer. Een gevoel van constante onrust heerst in mijn hoofd, in mijn lijf. Ik ben (over)vermoeid, prikkelbaar, futloos. Ik kan geen overzicht meer houden, mijn focus is weg. Mijn omgeving merkt dat, het heeft invloed op mijn werk en op mijn humeur.

Al zelfreflecterend kom ik er achter dat mijn lijstjes verdwenen zijn. Mijn houvast is er niet of nauwelijks meer

Toen ik dat aan een van mijn beste vriendinnen vertelde, was haar antwoord: ‘Dan gaat het serieus niet goed met je’.  Ze maakt zich zorgen, en ik ook. Want de lijstjes blijven in mijn hoofd zitten of ze mislukken. De reden? Een hoofd vol met van alles en nog wat waardoor er niet uit komt wat er altijd wel uit kwam. Het voelt als een hoofd vol watten.

De reden van dat overvolle hoofd is een combinatie van factoren 

Mijn ik en mijn perfectionisme en behoefte aan structuur en rust. En de persoonlijkheid van een ander die in continue staat van chaos leeft. Die niet plant, niet vooruit wil kijken. Dat wat eerst zo aantrekkelijk was, werkt nu in ons nadeel. Het is geen succes, zo zie ik nu. Want ik ben mezelf daardoor uit het oog verloren.

Maar is het reëel om mijn eigen disfunctioneren op een ander af te schuiven? 

Ligt het niet gewoon aan mezelf ? Heb ik me niet gewoon mee laten slepen in die wereld van losse eindjes omdat die persoon mijn behoefte aan planningen, structuur en regelmaat belachelijk vond? Natuurlijk! Want niemand heeft tegen me gezegd dat ik het niet meer kon en mocht!

Weer een mooi punt om aan te werken. 

 

Advertentie

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s