Ik heb alles…

Ik heb alles…

Een leuk leven, lieve familie en vrienden waar ik mee kan lachen, huilen en een wijntje kan drinken. En toch loop ik vast. Het voelt als niet genoeg, en dan vooral niet goed genoeg. In mijn ogen in ieder geval. Een dierbare vriendin vertelde laatst hoe goed ze het vindt dat ik mijn eigen keuzes heb gemaakt. Mijn eigen bedrijf ben begonnen en echt een vliegende start heb gemaakt.

Maar zo voelt het niet

Ik vraag me af of mijn keuze wel uit mijn hart komt. Of dat ik min of meer gedwongen door omstandigheden net doe alsof ik van mijn passie mijn werk heb gemaakt. Alsof ik net doe alsof ik het leuk vind wat ik doe. Want zo voelt het. Ik blokkeer aan alle kanten, durf nauwelijks meer aan een opdracht te beginnen. Ook ontbreekt me de moed facturen te sturen omdat ik niet het gevoel heb dat ik goed werk lever….. terwijl mijn opdrachtgevers tevreden zijn. Het voelt alsof ik elk moment door de mand kan vallen. En dat iedereen er achter komen dat ik helemaal niet kan wat ik zeg te kunnen…..

De glazen van mijn roze bril zijn beslagen

Maar ik ben geen dramatisch type. Van nature is mijn glas half vol, ik ben een zondagskind dat bijna altijd de roze bril op heeft en van niets iets weet te maken. Maar nu verzuip ik zelfs in een glas waar nauwelijks meer iets in zit, zijn de glazen uit de roze bril beslagen en zit ik in een soort vacuüm. Mijn hoofd is leeg, mijn wilde stroom aan gedachtenspinsels waardoor ik een goed product kon neerzetten zijn weg. Net als de humor en mijn heerlijke zelfrelativeringsvermogen.

Handen uit de mouwen: schoffelen, zaaien en oogsten

Zo kan het niet langer! Ik doe mezelf een schop onder m’n kont cadeau om weer te gaan bloeien. Heb al eens met iemand gepraat en dat hielp tot op zekere hoogte, maar niet genoeg. Voor zover ik inmiddels mijn eigen keuzes durf te maken en (in mijn werk) voor mezelf durf te kiezen, voelt dat nog niet fijn. Er moet meer gebeuren zodat ik voor mezelf ga staan (om maar eens even een lekkere hippe term uit de kast te trekken). Dat ik doe wat ik leuk vind, weer vertrouwen krijg in mezelf en wat ik kan. En dat ik daar ook energie uit ga halen. Handen uit de mouwen dus en dan niet door een beetje te hangen op de bank bij één of andere peut en mezelf zielig liggen vinden. Nee, ik bedoel het echte werk: schoffelen, zaaien en oogsten op een biologische boerderij met Oscar Jansen, coach natuurlijk leiderschap.

Wat heeft hij voor deze laatbloeier in petto?

Oscar vergelijkt de ontwikkeling van mensen met het groeiproces van planten op een biologische boerderij. Zonder kunst- en vliegwerk, maar wel met veel geduld, liefde en oog voor de seizoenen. En met in het achterhoofd de gedachte dat niet alle planten even hard groeien. En zo werkt het ook met mensen. Ben benieuwd wat zijn aanpak voor deze chaotische laatbloeier in petto heeft.

Advertentie

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s